Çağrı Saray

4/12: Bir Ev'in Topografyası / 4/12: Topography of a Home

2011-11-16T08:41:00.001-08:00

7 Aralık 2011 - 7 Ocak 2012

Ev; aynı zamanda hem belli bir kimliği ve aidiyeti temsil eden, hem de mahremiyeti olan özerk bir alandır. Bu özerk alanın topografyasını çıkarmak için ölçülebilir tüm verileri tespit etmek, sabitlemek ve bunu gerçekleştirirken de bir strateji oluşturmak gerekir.
4/12, başlangıçta tüm bu verilerden; yüzölçümü, adım ölçümü, ısı ölçümü gibi elde edilmiş ölçülebilir verilerden yola çıkarak ilerlemiş, daha sonrasında ise mekanın tüm anlam ve temsillerini kapsayan bir araştırma alanına dönüşmüştür. İstanbul’da, Türkiye’de ya da daha geniş bir perspektifle Dünya’daki bir noktadır ev. Makro olandan merkeze, mikro olana doğru yeniden yaklaştığımızda mekan kimlik kazanır; içinde yaşayan kişinin tüm hayatını, mahremiyetini, inancını, milletini, ırkını ve tüm aidiyetini tanımlar.
Diğer bir bakışla ev, bireyin dışında kendi ruhu olan bir mekandır. Bu noktada tuğlalardan örülmüş duvarların ötesinde görünmeyen yeni bir mekan algısı ve saklı bir bellek ortaya çıkar. Bu bellek, bireyin kişisel tarihine de şahitlik eden, mekanın kendi belleğidir. Bu, zamanın tozudur.

7 Aralık 2011’de Daire Sanat’da gerçekleşecek “4/12: Bir Ev’in Topografyası” isimli sergi, izleyiciyi “ev”e çağırıyor.

Bu proje; “ev”e dair bir araştırma ve dökümantasyon projesidir. “4/12: Bir Ev’in Topografyası” isimli sergi ise, projenin ilk aşamasını oluşturmaktadır.

Home is an autonomic space which symbolizes a certain identity and belonging and alsoprivacy at the same time. In order to obtain the topography of this independent area, all themeasureable data has to be collected, fixed and a strategy must be created simultaneously.
At the beginning, the project 4/12 has been developed by all these measurable data likemeasure of area square, measure of temperatures and number of steps from one placeto another; then it has been transformed into an exploration that includes all contents andrepresentations of the place. Home is a point in Istanbul, in Turkey and on earth by an extendedperspective. A place gets an identity when we get close again from macro to micro -the center-,and it defines existence, privacy, belief, nation and race of the person who lives inside.
On the other hand, home is a place with its own soul even without the individual. At this pointa new perception and a hidden memory of the place becomes relevant beyond the knittedbrick walls. That memory is home’s own memory that bears witness to the individual’s personalhistory. It’s the dust of time.

The exhibition called “4/12: Topography of a Home” which can be viewed at Daire Art Gallerystarting on 7 December 2011 invites the audience to “home”.

This project is an exploration and documentation process about “home”. The exhibition called “4/12: Topography of a Home” will be the first step of this project.

Contemporary Istanbul'11

2011-11-16T08:40:00.000-08:00

Sergi: Kişisel, Hem De Değil / Exhibition: Personal, And It Is Not

2011-11-16T08:01:00.000-08:00

Kişisel, Hem De Değil Personal, And It Is Not

Ali İbrahim Öcal, Çağrı Saray, Esra Carus, Funda Alkan, Gül Ilgaz, Ragıp Basmazölmez, Sibel Horada, Zeynep Bingöl Çiftçi

14 Eylül Sep - 8 Ekim Oct 2011

Daire, 14 Eylül – 8 Ekim tarihlerinde galeri sanatçılarından Ali İbrahim Öcal, Çağrı Saray, Esra Carus, Funda Alkan, Gül Ilgaz, Ragıp Basmazölmez, Sibel Horada ve Zeynep Bingöl Çiftçi’nin katılımıyla gerçekleşecek “Kişisel, Hem De Değil” isimli grup sergisine ev sahipliği yapıyor.
Kişiselin hiçbir zaman tam da özel ve şahsa dair kalmadığı, toplum ve kültürün hem kişinin algısına hem de koşullarına doğrudan ya da dolaylı etkisi olduğu günümüz yaşantısında, sanatçılar da kişisel (içsel) olanı sergilemekle aynı belirsizliği yansıtmış olurlar. Münzevi yaşantının mümkün olmadığı bir yaşantıda, beraber yaşamanın gerektirdiği kuralları düzenleyen kamusal alanın yönetimi ile iç içe olmak her an tesirini hissetmesek de sorgulanınca açıkça görülebilen, kabullenilmiş bir gerçektir. Sanat üretiminde ise eserleriyle kişisel ya da toplumsal olguları sorgulayan sanatçı için de içsel olan hiçbir zaman tam olarak toplumsaldan özerk kalamaz. Sanat eserinin sergilendiğinde bir de izleyenin algısı ile şekillenmesi eserin taşıdığı anlamı katmanlaştırır. Bu durumda sanatçının aynı anda hem içsel hem de toplumsal özellikler taşıyan üretimi, sergileme sürecinde bir anlamda da mahremiyetin teşhirine dönüşmekte ve içsel olanın toplumsallaşması söz konusu olmaktadır. Bu, sonrasında yeniden izleyiciye bireysel anlamda geri dönüşü olan yaşamsal bir süreçtir.
Sanatta kavramsalla estetik anlayışın birlikteliğinin olanaklılığına dikkat çeken 12. İstanbul Bienali’ne eş zamanlı olarak, Daire sanatçılarının bu grup sergisi bu ayırımın beyhudeliğine ve içselle toplumsalı ayırmanın olanaksızlığına işaret ederek Bienale bir göndermede bulunuyor. Dolayısıyla toplumsal yargılardan bağımsız olamayan estetik anlayışımızın da aslında kişiselden çok toplumsal olduğu vurgulanıyor. Bu anlamda, sanatçılar kişiseli ve hatta mahrem olanı toplumsal alanda sergileyerek bu ayırımları bir kez daha kendi bakış açılarından yorumlamaya girişiyorlar.

Sergi: Kağıt Gemi / Exhibition: Paper Ship

2011-11-16T07:54:00.000-08:00

Kare Sanat Galerisi’nde, “Kağıt Gemi” Sergisi
3 Ağustos – 09 Eylül 2011

Kare Sanat Galerisi 3 Ağustos – 09 Eylül 2011 tarihleri arasında “Kağıt Gemi” adlı desen sergisini ağırlıyor.
Sergide yer alan işlerin yapısal olarak ‘’tekrar’’ ı kullanmaları onların ortak yanını oluşturur. Eserlerin toplamına bakıldığında bütüncül bir stili geliştirme kaygısından çok desende çeşitli anlatım biçimlerinin araştırıldığı görülür. Birbirine benzer jestlere dayanan tekrarların oluşturduğu bir ‘’ kalıpsal ‘’ lığı da kullanan bu işlerin bir kısmında sanatçıların ısrarcı, bazan kaygılı ve hatta saplantılı; bu yüzden de izleyeni yabancılaştıran bir yanını görebiliriz. Bir kısım desenlerde ise bu tekrarcı tavrın ve ‘’dekoratif oluş’’ un gerilimsiz rahatlığının ‘’resim yapma’’eyleminde tercihen kullanıldığı görülebilir . Genel olarak birçok sanatçının özgürleşme alanının, ‘’vakit geçirmek ‘’için yapılan bazı serbest çizimlerde veya o anda düşünülen konuların’’ kendiliğinden ‘’liğinde yattığı göz önüne alınırsa, bu sergideki çizimlerin dili daha okunaklı hale gelebilir. Kağıt üzerine çizim yapmanın , bırakılan izlerin ne anlama gelebileceğini şöyle yorumlar eleştirmen Barry Schwabsky; ‘’Akılcı planlama ve ütopik fantazi ‘nin serbestçe dışavurumu daima şaşırtıcı şekilde zor olmuştur. İkisi de herşeyden önce çizimde biçimlenir’’...
Sergide yer alan; Kemal Seyhan, İpek İnal, Mustafa Pancar, Tan Cemal Genç ve Çağrı Saray’ın eserlerinden oluşan “Kağıt Gemi” isimli karma sergi 3 Ağustos – 09 Eylül 2011 tarihleri arasında Kare Sanat Galerisi’nde izlenebilir.

Sergi: Boğucu Kültür (Jean Dubuffet’ye Göndermeyle) / Exhibition: Asphyxiating Culture (Reference For Jean Dubuffet)

2011-11-16T07:36:00.000-08:00

İSTANBUL KEMERBURGAZ ÜNİVERSİTESİ
GÜZEL SANATLAR VE TASARIM FAKÜLTESİ ÜYELERİ
“BOĞUCU KÜLTÜR (JEAN DUBUFFET’YEGÖNDERMEYLE)” SERGİSİYLE
MALATYA’DA

Küratörlüğünü İstanbul Kemerburgaz Üniversitesi Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi Öğretim Görevlisi Fırat Arapoğlu’nun yaptığı “Boğucu Kültür (Jean Dubuffet’ye Göndermeyle)” başlıklı video ve performanslardan oluşan bir seçki, 17 Eylül 2011 tarihinde, Malatya Silahtar Mustafa Paşa Kervansarayı’nda açılacak. Battalgazi (Eski Malatya) ilçesindeki IV. Uluslararası Kervansaray Buluşması kapsamında yer alan etkinlikte İstanbul Kemerburgaz Üniversitesi Öğretim Üyelerinden Doç. Dr. Ferhat Kamil Satıcı (Yeni Anıt Projesiyle) ve Yrd. Doç. Dr. Serdar Yılmaz’ın yanı sıra Gülçin Aksoy, Mehmet Ali Boran, Mehmet Çeper, Itır Demir, İnsel İnal, Saliha Kasap, Ali İbrahim Öcal, Mehmet Öğüt, Suat Öğüt, Hülya Özdemir, Çağrı Saray ve Fatih Tan çalışmaları ile yer alacaklar. Etkinlik kapsamında ayrıca 18 Eylül 2011 tarihinde, saat 15.00’da, “Dubuffet’nin boğucu kültür tespitinden hareketle günümüz sanatının sunduğu yapı ve/veya form nasıl açımlanabilir?” konulu bir panel düzenlenecek. Moderatörlüğünü Fırat Arapoğlu’nun yapacağı panele Erden Kosova ve Derya Yücel konuşmacı olarak katılacak.

Birçok resmi ve sivil kuruluşun desteklediği uluslararası etkinlik ve sergiye dair detaylar www.kervansaraybulusmasi.net isimli internet sitesinden takip edilebilir.

Ayrıntılı Bilgi:
Ayça Yılmazel 0212 604 01 00 (4016) ayca.yilmazel@kemerburgaz.edu.tr

Boğucu Kültür (Jean Dubuffet’ye Göndermeyle)

Beden sosyolojisi kapsamında bazı araştırmacılar bedeni inşa edilen, şekillendirilen ve biçimlendirilen bir olgu olarak ele alırlar ve birey, aldığı eğitim ve bilgilendirmeler ile yüklenmektedir ki; bu bağlamda kültür, sanat ve bilim bu dönüştürmenin önemli alanlarındandır.
Bu bağlamda kültür ve sanat üzerinden kitlesel algıdaki bazı durumları tespit edebilmek mümkündür. Kültür –büyük harfle-, özellikle halka kabul ettirmek istediği
yapılar için ilişkiselliğe dayalı bir sunumdan ziyade, sadece saygı duymaya dayalı
edilgen bir yapı gösterir. Bundan dolayı da kültürel ya da sanatsal üretime bağlı
olarak, halk sanatsal ve kültürel yaratılara (bilim de dahil olarak) dolaysız bir
bağlılıkla değil, aksine sadece önünde saygınlıkla eğilerek girebilmiştir/girebilmektedir. Kültürün, zaten Frankfurt Okulu teorisyenlerinin ustaca adlandırdıkları gibi bir “kültür endüstrisi” içerisinde toplumun inşasında oynadığı rol azımsanabilir mi?
“Toplumun egemen maddi gücü olan sınıf, aynı zamanda entelektüel gücüdür. Maddi
üretim araçlarını elinde bulunduran sınıf, aynı zamanda zihinsel üretim araçlarının
denetimine de sahiptir” şeklinde Dubuffet’nin alıntıladığı önermeden hareketle
geçmişin ve bugünün ürünlerine değer veren, onları koruma altına alan ve yayan ve bunu “kültür mirası” olarak imleyerek, seçkinci bir konuma yükselten kültürel
kodlanmalar nasıl deşifre edilebilir? Yukarıda bahsedilen kültürün tepeden dayatmacı
tutumu nasıl ters-yüz edilerek, ilişkiselliğe ve iletişime dayalı bir kültürel-sanatsal tasarım sunulabilir? Ekseni bu şekilde tasarlanan bir etkinliğin (sergi, panel,sempozyum vb.) sonuçları, kültüre dair sanatçının, küratörün, kurumların ve hepsinden önemlisi sanatı alımlayan kitlelerin bakış açısına dair önemli ipuçları sunacaktır.

Fırat Arapoğlu

Papergirl İstanbul

2011-11-16T07:29:00.000-08:00

PAPERGIRL ISTANBUL

Papergirl, katılımcı, analog, ticari kaygı taşımayan dağıtım sistemli bir sanat projesi. Proje Alman sanatçı Aisha Ronniger tarafından 2006 yılında, Amerika’da gazete dağıtımı yapan paperboy’lardan esinlenilerek Berlin'de geliştirildi. 5 yıl içinde proje büyük bir başarı ile büyüdü ve global bir genç sanatçı ağı haline geldi. Bugüne kadar 4 kıtaya yayılan, 12 ülkede ve 26 farklı şehirde gerçekleştirilen proje, her gün başka bir şehrin bu ağa katılmasıyla büyümeye devam ediyor!

Papergirl İstanbul’un aşamaları ise şu şekilde:

Sergi: Açık çağrı duyurusu üzerine gönderilen eserler Milk Gallery’de 26 Mayıs – 9 Haziran 2011 tarihleri arasında sergilenecek.

Aksiyon: Oluşturulan bir bisiklet grubuyla geçeceğimiz güzergah üzerinde, karşılaştıkları bireylere ayırım yapmadan gönderilen sanat eserlerini hediye edeceğiz.

Workshop ve Sanatçı Konuşmaları: 28 Mayıs 2011’de Milk Gallery’de gerçekleşmesi planlanıyor. Workshop çalışmasında kamusal alanda üretim yapan sanatçılar bir araya gelerek ortak üretimde bulunacaklar. Sanatçı konuşmasındaysa sanatçılar kamusal alanda üretim konusunda sanat takipçileri ve genç sanatçılarla bilgi ve deneyimlerini paylaşacaklar.
////
Papergirl is, in essence, a mail-art and delivery systems art project that is participatory, analogue, non-commercial, and impulsive. Papergirl project is founded by Aisha Ronniger from Berlin, in 2006. In the next 5 years it grew and grew with a great success and became a global young artist network. This project has spread to 4 continents, took place on 20 cities in 12 different countries and keeps on getting bigger with every new city!
The steps of Papergirl Istanbul is like this:

Exhibition: Artwork sent after the open call will be exhibited at Milk Gallery on May 26th-June 9th 2011.

Action: As a team with bikes, we will give the the submitted artwork to the people we run into, as presents!

Workshop and Artist Talk: On May 28th 2011 at Milk Gallery. During the workshop artists who work on public spaces will come together and perform collaborative artwork. And in artist talk phase, artists will share information and experience with young artists, art-trackers and students.

Artist Books: Books edited with artworks of 10 artists who take part in Papergirl project will be published at the same period of the exhibition. It will carry on with different artists after the exhibition process.

Sergi: Re – Dejenerasyon / Exhibition: Re – Degeneration

2011-05-10T14:58:00.000-07:00

“Re – Dejenerasyon”
4 Mayıs – 17 Mayıs 2011

Rejenerasyon… Bir canlıda gerçekleşen doku kaybı sonrasında, aynı cinsten ve aynı değerden hücrelerin çoğalarak eksilen hücrelerin yerini doldurması. Elbette bu tanımlama şunu da işaret etmekte: Rejeneratif bir süreç, dejeneratif bir sürecin sonucudur. Tıptan bilgisayar yazılımlarına, kentsel dönüşümden ekolojiye ve bilimden teolojiye çok geniş bir yelpazede ele alınan bu konu dahilinde olay şu şekilde gelişir: Önce yapı, bir bozulma ve yıpranma dönemine girer, fakat tam bu anda içindeki bazı negatif unsurları bünyesinden atmaya başlar. Eğer bu süreç başarılı olursa “yeni” oluşum dejenere dokunun içerisine yerleşir ve dejenerasyon–rejenerasyon döngüsü sağlanmış olur.
Rejeneratif süreç bu bağlamda sanatta çoklu okumalara açıktır: Sanat tarihi “sınırları ihlal etmenin” tarihiyse eğer; o zaman sürekli ele alınan bir tema ekseninde üretilen çalışmaların, aslında tam da konuyu dejenere ettikleri, bozdukları iddia edilebilir mi? Sanat, bazı imgeleri yozlaştırır mı? Bunun sonucunda o yapı bozulur/yozlaşır, fakat bunun aksine dejenere bir süreç dahilinde sisteme yeni bir önermeyle enjekte edilerek rejenerasyon sürecine girer mi? Peki eğer sisteme referans verilmeyen bir ironik kayıtsızlık hali sürdürülürse, yapı asla kendisini yenileyememe durumuna girerek “kendi yıkımının” bir parçasını da kendi içinde taşımaz mı?
Bu sorgulamalar ekseninde Yeni Anıt, Elif Çelebi, Orhan Cem Çetin, İnsel İnal, Ferhat Özgür, Çağrı Saray ve Rıfat Şahiner ; Fırat Arapoğlu küratörlüğünde “ Re/DeJenerasyon” sergisinde 4-17 Mayıs 2011 tarihleri arasında Sanatorium’da sanatseverlerle buluşacak. Etkinlik dahilinde 10 Mayıs saat 17:00’de moderatörlüğünü Can Ertaş’ın yapacağı, bir proje olarak Yeni Anıt ekseninde Ferhat Satıcı’nın “Doppler Etkisi: 2010 Offspace Odyssey” başlıklı konuşması ve 14 Mayıs saat 17:00’de moderatörlüğünü Guido Casaretto’nun üstleneceği sanatçı Orhan Cem Çetin’in “Konuşma, İş Yapıyorum” adlı performans ve konuşması gerçekleştirilecek.

“Re – Degeneration”
4 May – 17 May 2011

Regeneration... The replacement of decaying cells by multiplying cells by the same kind and the same value after the tissue loss in a living being. Certainly, this definition also indicates the following: A regenerative process is the result of a degenerative process. Within the compass of this issue handled in a very broad framework from medicine to computer software, from urban transformation to ecology, and from science to theology, the events evolve as follows: First, the structure enters a phase of decay and corrosion, however, exactly at that moment it starts to remove some negative elements out of its body. If this process becomes successful the “new” formation settles into the degenerated tissue and the degeneration-regeneration cycle is fulfilled.
In this context, the regenerative process is open to multiple readings in art: If art history is the history of “violating the limits”, then is it possible to claim that works produced around a theme continuously dealt with might degenerate the subject matter? Does art corrupt some images? Does that structure becomes degenerated/corrupted as a result of this, but gets injected into the system with a new proposition within a degenerated process and enters a regenerative process in contrast to that? And what if an ironic state of indifference is maintained, does the structure enters a state of inability to renew itself and carries a part of its “own destruction” within itself?
Starting out with these questions, artists Yeni Anıt, Elif Çelebi, Orhan Cem Çetin, İnsel İnal, Ferhat Özgür, Çağrı Saray and Rıfat Şahiner will meet with artlovers within the scope of “Re-De Rejeneration” curated by Fırat Arapoğlu between May, 4-17, 2011 at Sanatorium. The event will include the artist talk 10 May 17:00 p.m. as a project in pursuit of Yeni Anıt by Ferhat Satıcı “Doppler Effect: 2010 Offspace Odyssey” moderated by Can Ertaş, and the 14 May 17:00 p.m. performance by Orhan Cem Çetin “Don’t Talk, I’m Busy” moderated by Guido Casaretto.

Sergi: Ateşin Düştüğü Yer / Exhibition: Where Fire Has Struck

2011-04-21T14:40:00.000-07:00

Ateşin Düştüğü Yer

Türkiye İnsan Hakları Vakfı 20. Yıl Sergisi

Türkiye İnsan Hakları Vakfı’nın 20. kuruluş yıldönümü dolayısıyla ve ‘Sürmekte Olan Toplumsal Travmayla Baş Etme Projesi’ kapsamında Depo’da geniş katılımlı bir etkinlikler dizisi düzenleniyor.
Ateşin Düştüğü Yer, insan hakları ihlalleri konusunda toplumsal belleği canlı tutmayı ve hakikatle yüzleşme sürecine katkıda bulunmayı amaçlıyor.
Gönüllülük esasında düzenlenen bu etkinlikler dizisi kapsamında bir sergi yer alacak, konu etrafında seminerler düzenlenecek, belgesel film gösterimi gerçekleştirilecek ve bir katalog yayınlanacak.
9 Mart 2011’de saat 18.30’da açılacak sergi, 10 Mart-22 Nisan 2011 tarihleri arasında izlenebilir.
Ateşin Düştüğü Yer
10 Mart-22 Nisan 2011
Depo
Tophane-İstanbul
Türkiye İnsan Hakları Vakfı Başkanı
Prof. Dr. Şebnem Korur Fincancı

Where Fire Has Struck

An Exhibition on the 20th Anniversary of the Human Rights Foundation of Turkey

Where Fire Has Struck is a series of events organized on the occasion of the 20th anniversary of the Human Rights Foundation of Turkey and as part of the Project ‘Dealing With Continuing Social Trauma.’
The events have been organized with the purpose of raising awareness regarding human rights violations in social memory and contributing to the process of confronting the truth. The series of events, realized on a voluntary basis, includes an exhibition, several seminars, a documentary film program and the publication of a catalogue. The exhibition opens on 9 March 2011 at 6.30 pm, and may be visited from 10 March to 22 April.
Where Fire Has Struck
10 March-22 April 2011
Depo
Tophane-Istanbul
President of the Human Rights Foundation of Turkey
Prof. Dr. Şebnem Korur Fincancı

www.atesindustuguyer.org

Sergi Katılımcıları: A77 Kolektifi, 19 Ocak Kolektifi, Abdo, Ahmet Öğüt, Ali Bozan, anti-pop, Antonio Cosentino, Armağan Pekkaya, Arzu Aydın Deveci, Arzu Başaran, Aşkın Adan, Atıl Kunst, Aylin Kuryel / Emrah Irzık, Azra Deniz Okyay, Banu Cennetoğlu, Barış Doğrusöz, Barış Eviz, BEKS, Berat Işık, Borga Kantürk, Buket Özsoy Güreli, Burak Arıkan, Burak Delier, Burak Karacan, Çağrı Saray, CANAN, Cemil Cahit Yavuz, Cengiz Tekin, Cins, Deniz Rona, Derya Sayın, Dilek Winchester, Dilşat Zulkadiroğlu, Eda Gecikmez, Elçin Ekinci, Emre Zeytinoğlu, Endam Acar, Ender Özkahraman, Erdağ Aksel, Erdal Duman, Erinç Seymen, Erkan Özgen, Erkin Gören, Esat Cavit Başak, Eşber Karayalçın, Evrim Özarslan, Extramücadele, Eyüp Öz, Fatih Pınar, Fatih Tan, Ferhat Özgür, Fikret Atay, Fulya Çetin, Gencer Yurttaş, Gülsün Karamustafa, Ha za vu zu / Hafriyat, Hakan Akçura, Hakan Gürsoytrak, Hale Tenger, Halil Altındere, Harald Naegeli, Harun Antakyalı, Helin Anahit, Huri Kiriş, İlhan Sayın, İnci Furni, İnsel İnal, İpek Duben, İrfan Önürmen, Itır Demir, Juan Botella Lucas, Kadir Çıtak, Kardelen Fincancı, Kemal Gökhan Gürses, Kemal Özen, Korkut Canpolat, Manuel Çıtak / Şebnem İşigüzel, Mehmet Ali Boran, Mehmet Çeper, Mehmet Fahracı, Mehtap Yücel, Memet Güreli, Mehmet Öğüt, Metin Üstündağ, Müge Akçakoca, Murat Akagündüz, Murat Başol, Murat Morova, Murat Tosyalı, Mürüvvet Türkyılmaz, Nalan Yırtmaç, Nancy Atakan, Nazım Ünal Yılmaz, Nazım Dikbaş, Neriman Polat, Nihan Çetinkaya, Nurcan Gündoğan, Oda Projesi, Orhan Cem Çetin, Özgür Erkök, Özlem Demirtaş, Özlem Gök, RAD, Rafet Arslan, Selçuk Fergökçe, Selda Asal, Selim Birsel, Şener Özmen, Şerif Kino, Serpil Odabaşı, Sevil Tunaboylu, Şaban Dayanan, Şevket Sönmez, Suat Öğüt, Süreyya Acar, Tan Cemal Genç, Tan Oral, Taner Güven, Tayfun Serttaş, Turgut Yüksel, Ümit Kıvanç, Vahit Tuna, Veysi Altay, Volkan Aslan, Yasemin Özcan Kaya, Yeşim Ağaoğlu, Yonca Saraçoğlu, Yücel Can, Zeren Göktan, Zeynep Özatalay, Zeyno Pekünlü

Katalog Yazarları: Emre Zeytinoğlu, Erden Kosova, Eren Keskin, Fırat Arapoğlu, Mahmut Koyuncu, Murat Çelikkan, Nazan Üstündağ, Necmiye Alpay, Orhan Miroğlu, Öztürk Türkdoğan, Şebnem İşigüzel, Şebnem Korur Fincancı, Tanıl Bora, Ümit Kıvanç, Yıldırım Türker

Türkiye İnsan Hakları Vakfı
Sıraselviler Cad. Hocazade sk. No:8 Taksim- İstanbul
Tel: 212- 249 30 92
tihv@tihvistanbul.org

Sergi: "Hikayenin Kötü Adamı Benim!" / Exhibition: "I am the Villain of the Story!"

2011-04-20T03:37:00.001-07:00

Hikayenin Kötü Adamı Benim! I am the villain in this story!

ÇAĞRI SARAY

14 Ocak Jan - 5 Şubat Feb 2010

Hikayenin kötü adamı Çağrı Saray, 14 Ocak - 5 Şubat tarihleri arasında Daire'de yeni kişisel sergisi ile ortaya çıkıyor!

Sinemasal anlatıyı temel alarak çekim senaryolarından oluşan metinlerin güncel sanatın resim, fotoğraf, video ve enstalasyon gibi farklı mediumlarıyla yeniden üretimine odaklanan yapıtlar, Çağrı Saray’ın seri işlerinin son izdüşümü niteliğinde. Sanat izleyicisinin hiç de yabancısı olmadığı bu triptik hikaye, izleyicileri geçmişin hayaletleriyle yüzleşmeye, evlerinin tarihini yeniden sorgulamaya ve alternatif bir bellek algısının üretimine davet ediyor. Çağrı Saray bu son sergisiyle sanat izleyiciyicisini 2009’da gerçekleştirdiği “Bekleme Odası”nın ve 2004’de gerçekleştirdiği “Kırmızı Oda” projelerinin öncesine götürüyor ve sondan başa doğru anlattığı hikayesini “Hikayenin Kötü Adamı Benim!” isimli sergi ile bitirirken halka tamamlanıyor, rezonans sona eriyor.

Çağrı Saray’s latest projection on his serial works are a reproduction of scenario based texts through the different mediums of contemporary art such as drawing, photography, video and installation. The tryptic story, invites the art audiences to face the ghosts of the past, question the history of their home and produce an alternative perception of memory. In this exhibition Çağrı Saray takes the audiences to what was previous to the storyline of his past two exhibitions, “Waiting Room” in 2009 and “The Red Room” in 2004. With this final wrap up titled “I am the Villain in the Story” the artist closes the circle by rewinding the story from the end to the beginning.

Kayıp Oda: Bölüm 1 / The Lost Room: Chapter 1

2011-04-20T03:34:00.000-07:00

Uçabileceğimi Hissetmiştim / I felt like I could fly

2011-04-20T03:31:00.000-07:00

Bayrak / The Flag

2011-04-20T03:30:00.000-07:00

Kayıp Oda Çizimleri / The Lost Room Drawings

2011-04-20T03:26:00.001-07:00

Sergi: Aramızdaki Mekan / Exhibition: A Space Between

2010-09-14T18:14:00.000-07:00

Kayıp Oda / Giriş

Gene hastalandın. Bu seferki ciddi. Ruhla bedenin uyuşmaması! Tüm geçmişinin nesneleri şimdi bu odada, tıpkı dünkü gibi, tıpkı ondan önceki gibi.. Bu seferki sanki bir göz seyirmesi gibi, duruştaki yamukluk, bakıştaki kayma…Aynada kendine baktığında görüntüyü netleştirememek gibi. Şimdi odanın zemininde tam merkezdeki delik gitgide büyüyor, genişliyor. Sandalye, masadaki radyo ve diğerleri artık bu karadeliğe direnç gösteremiyor! Biedenbire olmasa da hepsi yavaş yavaş ayrışıyorlar. Fotoğraf çerçevesi, gazete küpürleri, çizgiler ve özellikle yazılar…Çoğalıyorlar… Başını çevirdiğinde istemdışı tam merkeze yerleştiğini fark ediyorsun. Ayaktasın. Bilincini açık tutmalı ve delirmemelisin. Sadece aklından çıkartamadığın tek bir soru var: “Son aldığım nefesi neden geri üfleyemiyorum?” Rahatlamalısın. Ne de olsa tüm biriktirdiklerin; yalnızca odadakiler değil, tüm şehir seninle birlikte gelecek… Çatıyı hatırla! Rezonansa ve sese direnç gösterdiğin gibi bu düşüşe de direnç göstereceksin. Zaten başka seçeneğin de yok! Zehrin yayıldığını hissedebiliyorsun, bu şehir artık bildiğin yer değil! …delik büyüyor, ama zamanlama berbat değil mi? Tam artık her şey yolunda derken, tam o lanet ses kesildi derken… Bu eğer bir son ise, böyle mi olmalıydı gerçekten? …ve düşüş başlıyor… Görüntü netliğini tamamen kaybediyor… Tüm mekan sıkışmaya başladı; nesneleri, askerleri ve tüm ses bantlarını yutuyor! Ama merak etme, söylediğim gibi; asla yalnız kalmayacaksın ya da ilk kez yalnız… Çocukken o ağaca fırlattığın ok artık düşebilir. Geri geldiğinde bir atış şansın daha olacak. Söz veriyorum, o şansı sana bizzat ben vereceğim!

Lost Room / Introduction

You got sick again. It’s serious this time. Disharmony between the soul and the body! All the objects of your past are now here in this room, same as yesterday, same as the day before. This one is like an eye twitch, a twisted posture, a deflected glance. Like being not able to focalise the image when you look at yourself in the mirror. Now the hole in the middle of the floor expands, enlarges. The chair, the radio on the table and other things can not stand against that black hole! Not on a sudden, but all of them decompose slowly. The photoframe, newspaper prints, drawings and especially writings... they do accrue... You realize that you are reflexlively moved to the center when you turn your head around. You remain standing. You should keep your mind open and away from insanity. There is only one question which you can put out of your head: “Why can’t i blow out the last breath i’ve taken?” You should relax. Nevertheless, not only what you have stored in the room, but also whole city will come with you... Make ready the roof! You’re going to resist the fall just as you’ve resisted the resonance and the noise. Besides, you doesn’t have any other choice. You sense the poison spreads, the city is not the place you’ve been knowing for long! ...The hole expands, also the timing is awful, isn’t it? Just when you tell yourself that everything’s alright, that the noise quited down... Should it happen that way if this was an end?... and the fall begins... the sight loses its features. The place’s begun to jam; it swallows all the obkects, soldiers and recording tapes! But don’t wonder; as i said, you’ll never be alone or at least for the first time... the stick you threw against that tree as if it was a lance may fall now. When you’re back again, you will have one more chance to throw. I promise that i myself will give it to you!

Kayıp Oda: Bölüm 1 / Lost Room: Chapter 1

2010-09-14T18:13:00.000-07:00

Bölüm 3 / Kayıp Oda _ 1

Fade in.. Kamera daireler çizerek düşen Adam’ı takip eder.. / İşte meleklerle arandaki tek benzerlik; eylem olarak düşmek… Tadını çıkar ve an’a konsantre ol.. / Kamera Adam’ın gözbebeğine zoom yapar.. Düşmek, tekrar düşmek ve tekrar düşmek…daha iyi düşmek.. Fakat nesneler nerede, az önce sana eşlik eden ve tüm geçmişine dair parçaları oluşturan o tekinsiz nesneler? / Kamera yukarıdan karanlığın içinde bir nokta gibi görünen ve giderek uzaklaşan bir silüet olarak düşen Adam’ı gösterir / Karadelik yutmuş olmalı onları, başka açıklaması olamaz. Sen de bir hiçliğin içindesin şu an, yolunu kaybettin. Belki bilincin yerinde olabilir, ama bu bir akıl tutulması, sen sen değilsin artık.. Ruhun da de bu düşüşün hizmetinde, tıpkı nesneler gibi anıların da seni terk ediyor. Geriye sadece hatırladığın fotoğrafların çoğalmış, karışmış, deforme olmuş, çarpık görüntüleri kalacak. / Kamera hızlı bir şekilde arkaarkaya görüntüleri (desenleri) gösterir, görüntünün öndeki katmanı şeffaftır ve çizgilerin arasından arkadaki katmandaki düşen figürü belirsiz bir silüet halinde görmekteyiz. / Rezonans ve çekim sona erer. Düşüş biter. Fade out.
Fade in. Ekranda sadece yeşil renk görünmektedir. Yavaş yavaş uzaktan kuş sesleri ve geride rüzgar sesi duyulur. Görüntü netlik kazanır ve yeşilin içinde çizgiler belirir, çimen görünür. Adam başını yerden kaldırır. Adam’ın gözünden çimenlerle kaplı alanı görürüz. Yavaşça ayağa kalkar ve doğrulur. / Bunca yorgunluk ve gürültünün sonlandığını hissediyorsun. Fakat neler olup bittiği konusunda en küçük bir fikrin var mı? / Kamera Adam’ın etrafında dönmeye başlar, voiceover olarak anlatıcıyı duyarız, yeniden. / Az önce ne olduğuna, neden burada olduğuna dair hiçbir iz var mı zihninde? Ya da kim olduğuna dair desek?.. Korkma! Derin bir nefes al.. Hatırlamaya çalış.. Buraya sağıltım için gönderildin. Yeni bir başlangıç için. Söylediğim gibi; bu bir akıl tutulması.. Hatırlayabilirsen, ama şu an, burada, o zaman yakalayabildiklerin sende kalacak. Haydi.. Zorla kendini… / Adam’ın tüm vücudu kasılmaktadır ve görüntüde gözlerinden süzülen yaşlar görünür. / Netliği bir kenara bırak! Unutma; hatırladıklarının tınısı ve uzun zaman geçse de damağında bıraktığı o tad önemli sadece.. Hatırlaman gereken, sadece bunlar; beraberinde götürdüklerin.. Gerisini terk et. Anlamı terk et. Aileni terk et. Hafızanı terk et! … Adam tüm gücüyle bağırır. / Kamera yukarıdan aşağıya doğru, Adam’ı kadrajın tam merkezinde gösterir. Adam dizlerinin üzerine çöker. Adam’ın yüzündeki gerginliğin sona erdiğini görürüz. Kamera Adam’ın yavaşça açılan/gevşeyen yumruğunu gösterir. Fade out.
Geriye ne kaldı? Bulanık ve karışmış imajlar.. Geçmişin imajları, ipuçları.. Artık sakinleş.. Acın sona erdi. Tümünü terk ettin. Geride bıraktığın hiçbir şey artık seni takip edemez. Bundan sonrası mı ne olacak? Bu sana kalmış.. Kaderini kendin çizeceksin. Nesnelerini yeniden toplayacaksın.. Yeniden biriktireceksin.. Pişman olma. Hatırlayamadıkların için pişmanlık duyma. Özleme. Sadece bu kez dikkatli ol, bu son şansın. Sana söz verdiğim gibi; git ve yeni bir sopayı fırlat, mızrak gibi… ve bu kez delip geçsin ağacın o koca gövdesini!
Ufukta bir duman var.. Bir yerlerde bir ocakta bir aş pişiyor.. Oraya git.. Bu sadece bir başlangıç. / Kamera Adam’ı arkadan gösterir; Adam yavaş adımlarla dumanın göründüğü yöne doğru ilerler.. Günbatımında yavaşça gözden kaybolur. Fade out.

Chapter 3 / Lost Room_1

Fade in… Camera follows the Man who are falling in circles.. / This’s the only similarity between you and the angels; falling as an attitude.. Just savor and concentrate at the moment.. / Camera is zooming to pupil of the Man’s eye. Fall, fall again and again.. Fall better.. But where are the objects which are uncanny pieces of your past? / Camera shows the man which is falling as silhouette that getting far and seems as a point in the dark. / They are swallowed by the blackhole, there is no other explanation. You are in the nihility at this moment too, you lost your way. Maybe you’re conscious, but it’s a mind eclipse (akıl tutulması), you are not yourself anymore.. Your soul is attending to like the objects and your memories. There’ll left behind only multiplicated, confused and distorted images of the photographs that you remember. / Camera shows the images (drawings) sequentially. The first layer of the screen is transparent and it shows the Man as a silhouette behind the lines. Resonance is over. Falling is over. Fade out.
Fade in. There is only green color on the screen. Birds sound from far away and in the background there is wind. it gets sharpness it appears lines and than the grass in the green space. The Man removes his head. / We see the space grass-covered space in his eyes. He stands up slowly rises. / All the tiredness and noises that you feel are over. But have you any idea what’s happened? / Camera starts to turn around the Man, we hear again the storyteller as voiceover. Is there any trace in your mind about what’s just happened or actually who you are? Don't be afraid! Take a deep breath.. Try to remember.. You are not sent to be cured here. You are sent for a new start. I said it before; that’s just a mind eclipse.. If you can remember, just now and here, these’ll be all yours which you can catch. Go on.. Compel yourself.. / Whole body of the Man strains and camera shows the tears on his face. / Set aside the clarity! Remember.. Only important thing is the taste and the timbres of memories. You should remember only what you take with you. Leave the rest. Leave the meaning. Leave your family. Leave your memory! / The Man screams at the top of his voice. Camera shows the Man from above in the middle of the frame. The Man kneels. We see that the tension of his face is gone. Camera shows slowly his opening fist. Fade out.
What’s left behind? ..only blured and confused images… Tha images of past, traces of past.. Relax.. Your pain is over. You left them all. Nothing can follow you that you left before. What will gonna happen now? It belong to you. You will fulfill your destiny. You’ll pick new objects. You’ll collect them again. Don’t regret. Don’t regret for anything that you can’t remember. Don’t miss. Just be carefull this time, this’s your last chance. As I promised you, go and throw a new stick, like a spear… Let it pierce the tremendous body of the tree this time!
There is a smoke on the horizon. In a furnace somewhere something is being cooked.. Go there…This’s only the beginning. / Camera shows the Man from behind; the Man moves along slowly to the direction where the smoke is coming.. He disappears slowly at sunset. Fade out.

Chashama North Studios

2010-09-14T17:41:00.001-07:00

fanzin sergisi: annem bile bir kitap yapabilir / a zine exhibition: even my mum can make a book

2010-09-14T17:40:00.000-07:00

Rezonans / The Resonance

2010-06-14T13:14:00.001-07:00

Rezonans
4’15’’
2010

“Geride bıraktığı hayatı ve Kayıp Oda’yla birlikte sırra kadem basan tüm geçmişi artık çok uzaklarda… Her ne kadar öfkesini tek bir kişiye odaklamış olsa da, karşısında intikam alması gereken koca bir şehir var; doğup büyüdüğü, ‘ev’ dediği yer ve bir bayrak… ADAM, kaderini yazmak üzere şehrin tepesindeki yerini almış durumda. Sabahın ilk ışıklarıyla başlayan bu bekleyiş, şehri aniden saran sesle geri dönüşü olmayan bir ritüele dönüşüyor. Ses tüm evlerin duvarlarına, çatılarına, antenlerine çarpıyor. Tüm şehir bu rezonansa direnç gösteriyor. Yakında hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.”
“Rezonans”, “Kayıp Oda” isimli projenin bir parçasıdır.

The Resonance
4’15’’
2010

“The life that he left behind and his past that vanished into thin air together with the Lost Room are now so far, far away… Even though his anger is focused on one person, there is a whole city he needs to take revenge from; a terrain he’s grown up in and called ‘home’ and a flag… The MAN takes his position on the top of the city to fulfill his destiny. The waiting that started with the first light of the day suddenly transforms into an irreversible ritual with a call that suddenly surrounds the city. The calling hits all the walls, roofs and antennas of the houses. The whole city resists the resonance and prepares for a change. Soon nothing will be the same again.”
“Resonance” is a part of the project titled “Lost Room.”

Sergi: Kamunun İki Gölgesi: Ekran ve Uzam

2010-06-14T12:41:00.000-07:00

VİDEOİST TÜTÜN DEPOSUNDA !

Videoist - Depo İşbirliği ile …
Kamunun İki Gölgesi: Ekran ve Uzam

“Kamunun kitlesel kurulumu kendinden organize olan video sanatçısının melez ve bir o kadar da özgün sanatında önem kazanır. Sürdürülebilir üretim olarak tüketimin yerini karşı kamusallıkların ölçüldüğü ekran yada gösterim alanları alır. Bir kamusal alan ölçüm kılavuzu olan video sanatı ve bir insiyatifi ortaya koyan video sanatçısı malum mirasın varisi ve karşı kültür’ün mahdumu konumuna yerleşir.” Videoist

9-13 Haziran 2010 da Tophane’de Tütün Deposunda İstanbul Merkezli Gezici Video Sanatı İnsiyatifi Videoist’in gösterimleri Kamunun İki Gölgesi:Ekran ve Uzam başlığı ile gerçekleşecek. Videoist sanatçıların kamusal alanda üretilmiş yada kamusal alanı konu alan videolarına yer verecek.

Gösterime katılan sanatçılar:Ahmet Albayrak, Yeni Anıt, Volkan Arslan, Başak Kaptan, Gülsün Karamustafa, Evrim Kavcar, Ali İbrahim Öcal, Suat Öğüt, Hülya Özdemir, Ferhat Özgür, Parça Tesirli, Nancy Atakan, Zeynep Erpolat, Necmettin Tarkan, Özlem Uzun, Cağrı Saray, Fikret Atay, Flo Kasearu

9 Haziran 2010 Çarşamba günü da saat 18:00 de yapılacak açılışın ardından saat 19:00 da yapılacak gösterimle başlayacak olan etkinlik 10-11-13 Haziran 2010 tarihlerinde saat: 12:00 ,15:00,18:00 de tekrarlar halinde gösterilecek.
12 Haziran 2010 tarihinde saat:12:00’de gösterim yapılacaktır.

Ayrıca gösterimlere paralel olarak sunum ve konuşmalar gerçekleşecek.
10 Haziran 2010 Cuma günü saat:17:00 da Nancy Atakan, “İnsiyatifler hakkında”,
12 Haziran 2010 Cumartesi günü saat:14.00 da Fırat Arapoğlu “Video’nun Radikal Dili”, saat:16.00’ da Atıl Kunst , “Evden ve Sokaktan, Ne Evden Ne Sokaktan'” ,
13 Haziran 2010 Pazar saat:14:00 de Barış Acar, “Kamusal Alan"da Rastladım Sana:
"Kamu" ve "Alan" Terimlerinin Dekonstrüksiyonu Aracılığıyla "Kamusal Alan"a Ulaşma Denemesi.

Etkinlik Adresi: Lüleci Hendek Caddesi Koltukçular Çıkmazı No.1 Tophane, İstanbul

Kamunun İki Gölgesi: Ekran ve Uzam

“Otoyol mühendisi ile televizyon yönetmeni “dirençten kurtuluş” denebilecek bir şey yaratırlar, Mühendis engelsiz, çaba yada dikkat göstermeden hareket edilecek yollar tasarlar, yönetmen insanların pek fazla rahatsız olmaksızın herhangi bir şeye bakmalarını sağlamanın yollarını araştırır…Mesela planlamacılar otoyolların yerini belirlerken , trafiğin akışını çoğunlukla bir yerleşim bir iş bölgesinden tecrit edecek şekilde yönlendirir. Yada zengin ve yoksul kesimleri veya farklı etnik bölgeleri ayıracak şekilde yerleşim alanlarının içinden geçirirler.”

Çağdaş metropollerdeki bu izolasyon olgusu toplumu farklı gruplara bölerken, insan bedeninin parçalı bir işlevsel makine olarak algılanmasını, toplumsal sınıflar arasında dokunulmayı, iletişimi azaltan rasyonel mimari ve şehirciliği, reklam ve kitlesel medyanın etkileri ile değerler sistemi olarak fiyat listelerini, insanların kültürel çeşitliliğine basınç uygulayan bir varoluşu ve bütün bu durumları aşmayı zorunlu kılan bir kendini ifade etme ihtiyacını da beraberinde getiriyor.

Şehrin silüetinde beliren ifade alanı olgusu sayesinde estetik ve politik direniş, hegemonik kamusallıkların yerini demokratik karşı kamusallıkların oluşturduğu köklere bırakır. Bu kökler iletişimin ve direnişin aracısız bir mekanda meta fetişizminden uzak olarak gerçekleşme umudunun olabileceğini taşır. İletişimin maddesi olarak kitle iletişim araçları da uzam’ın tanımı olan “Bir nesnenin uzayda kapladığı yer” yada Descartes’in deyişi ile “res extensa” ya dahil olarak gerçeğin sanal bir kurgusu konumunda kamusallığa eklemlenir.

Bu bağlamda halen en etkili kitle iletişim araçlarından olan tv’den bahsedecek olursak:
“Televizyonla birlikte bilgiye ulaşma kolaylığı, propaganda gibi alanlarda televizyonun başarısı toplum bilimcilerin bu alanı yeniden ele almasına, irdelemesine neden oldu. Sonuç: Televizyon iki yönlü etki yaratmaktaydı: Birincisi, televizyon yeni bir kamusal alandı ve bu da ekranın önünde olan çoğunluğu ilgilendirmekteydi.” (Bozkurt 2005 :78)

Diğer bir taraftan kitleleri yönlendirme aracı olan televizyon, reklamlar, haberler ve yayın akışı sisteminin oluşturduğu altmetnin zihinlerde yarattığı bombardımanla çalışırken , bir makine olarak rıza veya talep üretiyordu. Bir çeşit tüketici profili sipariş eden sermaye, tv’nin yarattığı manipülasyonla hem bize ulaşan ve gerçek olarak algıladığımız haberleri filtreliyor hemde tüketim kültürünü besliyordu. Tüketim kültürü ise yarattığı meta fetişizmi ile bireyleri hedef değerlere yönlenmiş obsesif komplisif kişiliklere çeviriyordu.

Bu durum, bizim tarih olgusundan uzaklaşmamıza ve hatırlama mekanizmamızın zayıflamasına sebep olur. Zamanın ve mekanın parçalanarak sürekli şimdiye bölünmesi anlamına gelen geçici süreksizlik durumu bizi gündelik yaşamlarımızı ve yargılarımızı oluşturan tarih olgusundan kopuklaştırma mekanizması ile baş başa bırakır. Bu yüzden üst üste yığılmış ve birbiri ile izole olmuş gerçekliklerimizi demokratize olmuş , katmanları açılmış ve yeniden bağıntılanabilir biçime dönüştürmek önem kazanır. Yaratılan videotextler aracılığı ile kamusallığın sağladığı kavisler, karşı stratejilerin oluşturduğu katlanmalar ve izole olmuş bilginin diğer bilgiyle olan temasını sağlayabilir. Video sanatı bu noktada kendi eleştirel ve demokratik karşı medya tavrı ile beliren teknolojik araç olarak sokaktaki bir bildirinin izleyici ile dolaysız kurduğu ilişkiye benzer metasız bir iletişim kurar.

Kamunun kitlesel kurulumu kendinden organize olan video sanatçısının melez ve bir o kadar da özgün sanatında önem kazanır. Sürdürülebilir üretim olarak tüketimin yerini karşı kamusallıkların ölçüldüğü ekran yada gösterim alanları alır. Bir kamusal alan ölçüm kılavuzu olan video sanatı ve bir insiyatifi ortaya koyan video sanatçısı malum mirasın varisi ve karşı kültür’ün mahdumu konumuna yerleşir.

… benim için melezliğin önemi iki orijinal andan üçüncünün doğması değildir. Benim için melezlik öteki pozisyonların doğmasına imkan veren “üçüncü uzam” demektir.( Homi K. Bhabha “The Third Space. İnterwiev with Homi Bhabha” Jonathan Rutherford(der), İdentity, Community, Culture Difference içinde Londra, Lawrence& Wishart ,1990 s,211.)

Ferhat Satıcı,2010

Sergi Metni: Kamusal Alan: Ekran, Kadraj ve Dekadraj

2010-06-14T12:40:00.000-07:00

Habermas’ın özel mülkiyet, devlet ve kamu ayrışmasının sorgulandığı, modernizmin yapıt, mekan ve izleyici üçgeninin hiyerarşik ve belirlenmiş yapısına karşın; etkileşimin, anlam ve bağlamın bizzat mekan ve izleyicinin aktivasyonu üzerinden gerçekleştiği bir Kamusal Alan tarifi, bugün, hem sanatçıların hem küratörlerin hem de sanat kuramcılarının odaklandığı bir güncel sanat sorunsalı olarak karşımıza çıkıyor.
Peki bu Kamusal Alan’ın sınırları nedir? Bir üretim alanı olarak Kamusal Alan’ı, müze ve galerilerin ötesinde çatışmanın, istikrarsızlığın, bölünme ve çoğalmanın demokratikleşme bağlamında ilişkiselliğin zeminini oluşturan, Bourdieu ve Haacke’nin ‘savaş meydanı’ olarak nitelendirdiği ve bu terimi diğer tüm pratiklerle ilişki kuran çok-geçişli bir alan olarak tarif edebiliriz. Bu alan, bünyesinde tüm alternatif kaynakları, sokak kültürünü, yayıncılığı, televizyonu ve bu bağlamda kendi mecrası içinde yeniden anlam kazanan tüm disiplinlerarası yapıları barındıran çokdisiplinli bir oluşuma işaret etmektedir.
Video sanatının bugün her ne kadar popüler ve kaçınılmaz biçimde alınıp satılabilir bir mediuma dönüştüğünü kabul etsek de, burjuva davranışının üretim sistematiğinin ve sonrasında avangard sanatın temsil değerlerinin ötesinde, 90’ların ‘çağdaş sanat’ının sıklıkla kullandığı bir medium olarak video, bugün kamusal alan bağlamında yeni öneriler geliştirebilecek bir ara-yüz niteliğinde. Video sanatının bugünün tüketim ve piyasa kültürü içinde nasıl alternatif bir dil oluşturabileceğine dair problematik, bakışımızı kamusal alana kaydırarak yeni Videoist gösteriminin çıkış noktasını oluşturuyor.
İzleyiciyi bir seyirci olmanın ötesinde dikizleyen, tanıklık eden, olay’a dahil edilen bir katılımcı olarak dönüştüren, kimliği kasten belirsiz kılınmaya müsait bir yapı olarak video, kültür endüstrisinin özneleri tüketiciye dönüştürdüğü yapıya alternatif bir alan olarak yeniden kurgulanabilir mi?
Yalnızca bir toplu gösterim ve genel üretim konjöktörüne spot yakmaktan öte, tıpkı Unplugged sergisinde olduğu gibi hem köktenci bir bakışla video sanatının yapıtaşlarını analiz eden hem de bir önerme olarak video sanatını bir sorunlar ağı olarak yeniden öneren Videoist, Kamusal Alan’ı bir sergi/gösterim başlığı olarak değil mikrotopik bir araştırma alanı olarak ele alıyor. Diğer bir deyişle çerçeveyi daraltıyor ve ekran, kadraj, kadraj-dışı kavramlarını ve bu kavramların uzamsal bağlamıyla Kamusal Alan’ın izleyiciyle kurduğu ilişkisel bağlam arasında bir kesişim alanı oluşturmayı hedefliyor.
Öncelikle sinematografik bir unsur olarak kadraj ve ekran disiplinlerarası bir medium olarak video sanatı açısından dönüştürülmeye açık kavramlar olarak karşımıza çıkıyor. Bazin’in deyimiyle; ekran, sınırları görüntünün çerçevesi değil gerçekliğin bir bölümünü gösteren bir alandır ve çerçevenin merkezciliğine karşın ekran merkezkaçtır. Kadrajın/çerçevenin belli sınırları gösteren bir alan olduğunu düşünürsek, ekranın kapsadığı alanı da kadrajın içinde olan ve dışında devam eden çok daha geniş perspektifli bir gerçekliğin/varoluşun temsili olarak düşünebiliriz.
Ekran dahilinde ve dışında yeralan bu hayalet alanın her ne kadar sinematografik bir alan olduğunu düşünsek de, bu alanı fotoğraf ya da resim sanatında da görmemiz mümkündür, tıpkı Velazquez’in Las Meninas’ındaki kadraj-dışı durumun ekran-dışı duruma tekabül ediyor oluşu gibi. Kadraj ve temsilin sönüşü (fading) olarak hayalet bir bakışa referans veren dekadraj, bakış yönünün kayması ile varolan muallak bir alan olmanın dışında saklı olana, görünmeyene dair gizil bir alandır. Bu alanı kavramsallaştırmak; Deleuze’cu bir bakışla görüş açısının radikal tuhaflığı ve çerçevelemenin hem grafik hem de anlam olarak sapması Kamusal Alan’a dair pratikleri görüş alanı içinde ve ötesinde yeniden okumamızı zorunlu kılmaktadır. Dekadrajın çoğaltıcı, yeni düzenlemeler üretici yapısı ile Kamusal Alanın kapsama alanı ve pratiklerinin sunduğu sonsuz olanaklar arasındaki ilişkisel yapı Videoist’in bu yeni gösteriminde mercek altına yatırılıyor.
Çağrı Saray, 2010
(bnz: Pascal Bonitzer, Kör Alan ve Dekadrajlar)

Sergi: Beden / Mekan

2010-06-14T12:30:00.000-07:00

SerbestDüşüş/Sempozyum(Videoist)-FreeFall/Symposium(Videoist)

2010-03-30T04:14:00.000-07:00

27 Mart Cumartesi

12:30 - 13:30
Cagri Saray, Ferhat Satici ve Hulya Ozdemir � 'Videoist' uzerine
http://www.videoistanbul.blogspot.com/

March 27, Saturday

12:30 - 13:30
Cagri Saray & Ferhat Satici & Hulya Ozdemir � on 'Videoist'
http://www.videoistanbul.blogspot.com/

Sempozyum/SerbestDüşüş-Symposium/FreeFall

2010-03-30T04:11:00.000-07:00

26 Mart Cuma

14:00-16:00
Onder Ozengi moderatorlugunde "Free Fall" sanatcilarinin cogunun
katilimiyla "Free Fall" workshop'u uzerine deneyim paylasimi
http://freefall-apartment.blogspot.com ;
http://www.freefall-apartmentproject.com/

March 26, Friday

14:00-16:00
"Free Fall" workshop participants will share their experience, which will
be moderated by Onder Ozengi
http://freefall-apartment.blogspot.com ;
http://www.freefall-apartmentproject.com/

Sergi: SerbestDüşüş / Exhibition: Freefall

2010-03-30T04:00:00.001-07:00

'FREE FALL / SERBEST DÜŞÜŞ' Sergi & Sempozyum

Video Yerleştirme

Sergi Açılış: 25 Mart 2010, Perşembe / 18:00 @ Apartman Projesi

Sempozyum: 26,27 Mart 2010, Cu., Cmt. @ Babylon Lounge

Sergi Ziyaret Saatleri: 25 Mart- 17 Nisan
Perş., Cu., Cmt. / 16:30-19:30

Apartman Projesi / Şeh Bender sokak Nr :4 Giriş katı, Asmalımescit, Tünel, Beyoğlu
www.apartmentproject.com

Katılan Sanatçılar: Aşkın Adan, Sinem Akat, Gülçin Aksoy, Anti-pop, Breaking News, Irmak Canevi, Fatma Çiftçi, Zeren Göktan, Gözde Ilkin, Intervention, Borga Kantürk, Burak Karacan, Flo Kaseru, Nur Muşkara, Esra Okyay, Suat Öğüt, Gamze Özer, Nurgül Öztürk, Neriman Polat, Çağrı Saray, İlhan Sayın, Ilgın Seymen, Gökçe Süvari, Merve Şendil, Yasemin Nur Toksoy, Vahit Tuna, Mehmet Vanlıoğlu.

Kavramsal Tasarım: Selda Asal

Proje Uygulama & Koordinasyon: Selda Asal, Nurgül Öztürk, Gökçe Süvari

Asistan: Enise.Gökbayrak

Film Montaj: Selda Asal

Sempozyum Koordinasyon: Serra Özhan

www.freefall-apartment.blogspot.com
www.apartmentproject.com

KAVRAMSAL ÇERÇEVE

Apartman Projesi, kendi disiplinlerinde kendi dillerini yaratmış farklı sanatçıların bir araya gelerek çalıştığı, workshop sürecine dayalı bir üretim biçimini amaçlar.

“Serbest Düşüş” projesinin çıkış noktası bu workshoplarda farklı bir deneyim, yeni bir yol açma arayışıdır. Sonuçtan çok süreç odaklı kurgulanan proje, isminin de anlattığı üzere, workshopların yapısını değiştirerek, yeni ve daha serbest bir dil ve pratik yaratıldığında neler olabileceğini sorgulamak ve görmek üzere yola çıktı. Projenin asıl amacı, alışıldık workshop yapısından farklı olarak sanatçıların aynı çalışma / üretme mekanında bir araya gelmelerini zorunlu kılmayan, ve zaman sınırlamasının ortadan kalktığı, gelişen teknolojik araçlar ve dijital sanat kaynaklarından yararlanan bir yapı geliştirmekti.

İşte bu amaçla Apartman Projesi, sanatçıların biraraya gelmeden üretimlerini paylaşabilecekleri sanal workshop mekanı www.freefall-apartment.blogspot.com platformunu oluşturdu. Bu blog, 15 gün olarak belirlenen workshop süresince katılımcıların sanal üretim mekanı olarak tasarlandı. Sanatçıların kişisel hikaye kesitleri, gündem parçaları, imaj, metin, video, ses halinde workshop sürecinin sonuna dek (15.03.2010) bu sanal havuza düşerek birikti. Interaktif olarak devam eden workshop sürecinin çıktıları ve diyaloglarını da içerek dökümantasyon, 25 Mart günü sergilenmek üzere dijital bir video yerleştirilmesine dönüştürüldü.

Daha sonra Portekiz, Slovenya, Finlandiya gibi Avrupa’nın farklı ülkelerine taşınacak olan ‘Free Fall’ projesi, 25 Mart sergi açılışının hemen ardından 26 ve 27 Mart tarihlerinde, workshop katılımcılarının deneyimlerini paylaşacakları ve Türkiye ve Avrupa'da dijital sanat üzerine çalışan sanatçı ve araştırmacıların işlerini ve araştırmalarını sunacakları bir sempozyumla desteklenecektir.

'FREE FALL' EXHIBITION & SYMPOSIUM

Video Installation

Exhibition Opening: March 25, Thursday 2010 / 18:00 @ Apartment Project

Symposium: March 26-27 2010, Fri.-Sat. @ Babylon Lounge

Exhibition Visiting Days and Hours: March 25-April 17
Thur., Fri., Sat. /16:30-19:30

Apartment Project / Şeh Bender sokak Nr :4 Giriş katı, Asmalımescit, Tünel, Beyoğlu
www.apartmentproject.com

Participants: Aşkın Adan, Sinem Akat, Gülçin Aksoy, Anti-pop, Breaking News, Irmak Canevi, Fatma Çiftçi, Zeren Göktan, Gözde Ilkin, Intervention, Borga Kantürk, Burak Karacan, Flo Kaseru, Nur Muşkara, Esra Okyay, Suat Öğüt, Gamze Özer, Nurgül Öztürk, Neriman Polat, Çağrı Saray, İlhan Sayın, Ilgın Seymen, Gökçe Süvari, Merve Şendil, Yasemin Nur Toksoy, Vahit Tuna, Mehmet Vanlıoğlu.

Concept: Selda Asal

Application & Coordination of the Project: Selda Asal, Nurgül Öztürk, Gökçe Süvari

Assistant: Enise.Gökbayrak

Film Editing: Selda Asal

Symposium Coordination: Serra Özhan

www.freefall-apartment.blogspot.com
www.apartmentproject.com

CONCEPT

Apartment Project’s aim had been to collectively create and produce different voices in exhibitions based on workshops. These workshops include people who have all formulated their own languages within their own fields.

Project “Free Fall”, in this point, is an attempt to create a different experience, open up a new path in these workshops, namely to create a new language/practice by way of changing the structure and working out of workshops by the means of new technological developments and digital resources.

To this end, Apartment Project formed the platform of freefall-apartment.blogspot.com, which will work as a virtual workshop place for the artists where they can share their productions without the necessity of coming together in the same physical working/production place. With a 15 days of virtual workshop process, this project shelters the documentation of the everyday life practice, writings, images, sounds, texts and the life-effecting dynamics of each artist. It is the “falling” of individual memories of artists into this platform by following up each other that draws the conceptual framework of “Free Fall” which is in effect a kind of online personal sketch book or diary. These interactively fallen materials came together in this virtual platform until the end of the workshop process (15.03.2010) as a serial of works in which artists interact with and response the works of each other.

The opening of ‘Free Fall Istanbul’ project -the project later on will be carried at different European countries like Portugal, Slovenia, and Finland- will be followed by two days of symposium in which participants of the workshop will share their experiences and later artists and researchers from Turkey and different European Countries whom work on digital culture will present their works and researches.

Sergi: Videoist / Unplugged / Exhibition: Videoist / Unplugged

2010-03-13T15:08:00.001-08:00

Videoist / Unplugged

2010-02-28T16:29:00.000-08:00

Videoist / Unplugged

Görüntününün fragmanlaşmış doğasından bir arkaplan akustiğine geçiş:

“Genellikle her çağda, yapısı gereği o çağın iç gerçeklerini ifade etmeye en uygun
-ya da daha çağdaş bir söylemi tercih ederseniz- belirli bir dönemin ya
da Sarter’cı deyişle “nesnel nevrozu’nun” belirtilerini en zengin
biçimde sunabilen ayrıcalıklı bir biçim ya da tarzın bulunduğu ileri
sürülür” (Post-Modernizm,F.Jameson S.113 Y.K.Y yayıncılık)

Bu form eğer film ise video nun gerçekliği ile film arasında farklar
aslında bulanık bir yorumu açık bırakıyor. Video’nun ses ile ilgili
dolaysız önceliksiz yapısı onun farkını ortaya koyuyor ancak bu konuda
aynı kitap tan alacağım bir parçada Jameson;

“Orta Avrupalı Yahudi yazarların Almanca yazma ile Yiddish dilinde yazma arasındaki
geçirdikleri tereddüt üzerine yaptığı bir tartışmada Kafka, bu iki
dilin, bir birinden diğerine doyurucu bir biçimde çevrilemeyecek ölçüde
yakın olduklarını belirtir. Bu durumda , film kuramı – tabii herşeyden
önce böyle bir şey varsa- video kuramı arasında ilişki içinde bu tür
bir benzetme yapılmak istenebilir.” diyor ardından,

Video’nun filmin mirasını almış ancak ona farklı anlam katmanları katmış olan
dolayımsız yapısıyla , tv merkezli -karşı yada içinde- olan bu üretimin
çözümlemeye yönelik adımları atarken video nun medya yı eleştiren
manipülatif tv ye karşı demokratik video sanatı düşüncesini tekrar ele
alabiliriz.

Video’yu prizden çekip arkaplan akustiğini ortaya koyan , metinsel ilişkilerden, tasarımsal süreçlere, göstergelerin kaydedilip olduğu gibi gösterildiği hazır görüntü işlerin oluşumundan,kurgusal fikirlerin oluşturulmasına, video’nun bütün süreçlerini görünür kılmayı amaçlamaktadır.

Unplugged Video Sanatı üreten sanatçıların yapıtlarının gelişiminin bir haritasını çıkarmak için Video nun fişe takılmadan önceki oluşumunun bilgisini sergilemek
istiyor. Bu bilginin tanıkları olarak çizimler,metinler objeler filmin
oluşum aşamasındaki her materyal serginin ana malzemesidir.

Sergiye katılan sanatçılar: Fatih Aydoğdu, Yeni Anıt , Ali Kazma, Çağrı Saray, Hülya Özdemir, Ferhat Özgür, Suat Öğüt

12 Mart 2010 da Manzara Perspektif sanat galerisinde açılışı gerçekleşecek
olan sergi 12 Nisan 2010 tarihine kadar devam edecek. Galerinin adresi
olan Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi — Beyoğlu — İstanbul adresinde görülebilir.

Sergi: Ne Kadar? / Exhibition: How Much?

2010-02-28T16:25:00.000-08:00

Sözcükler, yaşam ve oyun... bu oyunu oluşturacak insanlar ve oyun alanları / modernleşme sürecinde değişime uğrayan düşünce şekilleri ve ruh halleri / gündelik hayatın biricik sorusu, tekrar tekrar ve her göstergede kullanılabilen “Ne kadar?”

Words, life and play ... humans and play areas to set this game / change of the mood and thinking forms in the process of modernization / again and again repeating daily life’s only question; "How much?” can be used by each and every indicator.

Sergi: Kasa 10.Yıl / Exhibition: Kasa 10th Year

2010-02-28T16:20:00.001-08:00

Makale: Bir Güncel Sanat Mediumu Olarak Resim ve Türkiye’de Resim Sanatı

2010-01-30T11:54:00.000-08:00

rh+ dergisinin ocak 2010 sayısında yayınlanmıştır.

Bir Güncel Sanat Mediumu Olarak Resim ve Türkiye’de Resim Sanatı

Türkiye’de resim sanatının geçmişi, görsel sanatlara ilişkin tüm sanat disiplinlerinin gelişim dizgesini ortaya koyan bir profil ortaya koyar. 1980’lerden bu yana Türkiye’de resim sanatının modernist estetiğin altında ezilmiş olması, yeni bir öneri geliştirmekten çok uzakta, tekrarı ve seri üretimi beraberinde getirerek söz konusu süreci şekillendirmiştir. Bugünün sanatına; resim, fotoğraf, video, performans ve enstalasyon gibi medium ve eğilimlerin birer sanat formu olarak 20-30 sene rötarla Türkiye’deki sanat ortamına dahil olması bu durumun en net göstergesidir.
Resim sanatının insanlık tarihiyle eş zamanlı gelişimi, batı sanat tarihinde dizgesel bir gelişim izler. Türkiye’de ise Cumhuriyet sonrası zaten ağırlıklı olarak hat ve minyatür sanatıyla sınırlı kalmış olan Türk resim sanatı, dönemin sanatçılarının Avrupa’ya eğitime gönderilmesiyle “öykünme” üzerinden gelişim göstermeye başlamış, 80’lerin sonuna kadar farklı boyutlarıyla kendini katmanlaştırarak devam etmiş ve halen geniş bir sanatçı kitlesi tarafından da devam ettirilmektedir. Modernist resmin hiyerarşisi, Türk sanatı ve Türk sanat izleyicisi arasındaki uçurumu belirginleştirmiş ve bu uçurum sanat eğitiminin gelenekselleşmiş yapısı ve bir sektör olarak da bu alana gerekli devlet ve özel sektör desteğinin yapılmaması ile Türk resim sanatının akibeti çizilmiştir. 90’lara baktığımızda ise bu sistemin gölgesinde üretilen resim sanatı, küreselliğin ve Türkiye siyasetinin bir yansıması olarak ekonomik ve politik alanlardaki devinimler sonucu yeni bir ivme kazanmak zorundaydı. Dünya sanatı, Pop Sanatı ve Minimalizm sonrası 1960’larda postmodern bir tepkiselliğin bir sonucu olarak değerlendirebileceğimiz Kavramsal Sanatla tanışmış ve sonrasında sanatın düşünsel alanına ilişkin köklü değişimler getiren video, performans, enstalasyon gibi farklı eğilimlere tanıklık etmiştir. Bugün Türkiye’deki çağdaş sanat ortamını hazırlayan en önemli gelişmelerin de 90’lardan itibaren hız kazandığını söyleyebiliriz. Fakat 90’lardaki Genç Etkinlik’ler veya Anı-Bellek gibi çok sesli ve yeni öneri geliştirmeye olanak veren sergilere rağmen resim sanatının içinde bulunduğu körleşmiş yapı tüm sağlamlığını korumaktaydı. Düşük fiyatlarla ölçeklendirilmiş kısır bir galeri ve koleksiyoner/tüccar ağının içinde hapsolmuş Türk resmi, dışa kapalı yerel bir piyasanın içinde dolaşımını sürdürmekteydi. 90’larda çağdaş sanat alanında gelişmelere karşın içlerinde daha avangard duran ressamlar bile avangard eleştirinin artık sonlandığı ve postmodern eleştirinin ve felsefenin ışığında gelişen çağdaş resim sanatını görmezden gelmiş ve kendi yerel kariyerlerini korumayı yeğlemişlerdir.
Benjamin’in çoğaltılabilir sanat yapıtı ve aura yitimi düşüncesi elbette Türk resim sanatı için kabul edilemez bir yaklaşımdı. Modernist resim estetiğinin yeni öneri sunmayan, figüratif, soyut figüratif ve soyut temsilcileri ve bu durumdan faydalanan küçük koleksiyonerler postmodern eleştiriye kapalı; Barthes, Derrida veya Heidegger gibi son yüzyılın düşünürlerinden habersiz, seri üretim ve bu üretimi pazarlama stratejilerine devam etmişlerdir. Bahsettiğim sürece dahil olan ressamların ürettiği figüratif ya da soyut sanat temelli resimler üzerine uluslararası nitelikte ve akademik anlamda neşredilmiş kaç adet yayına (makale, kitap vb.) rastlayabiliriz? Bu sorunun cevabı yukarıdaki yargıyı temellendiren açık bir veri olarak karşımıza çıkar. Elbette bu profilin en büyük sorumlusu da eğitim kurumlarıdır. Usta-çırak geleneği üzerinden figüratif resmin anıtsallığını korumuş her güzel sanatlar fakültesi bu durumdan kendine pay çıkarmalıdır.
Bir güncel sanat mediumu olarak “resim” yeni bir dil oluşturabilmek açısından sonsuz olanaklara sahip, fakat Türkiye’deki tutucu/muhafazakar geçmişinden dolayı da bakir, fakat bir o kadar da zor bir alandır, çünkü günümüz sanatına baktığımızda video, fotoğraf gibi diğer mediumların 50-100 yıllık geçmişine karşın resmin ‘tarihselliği’ ve bugün tüm diğer disiplinlerle karşılıklı etkileşimi söz konusudur. Kopya, postprodüksyon, eğretileme ve postmodernitenin getirisi olan kavramlara /oluşumlara olanak sağlayan tüm uygulamalar ve yaklaşımlar bugünün resim sanatının beslendiği kaynaklardır. Fakat bu kaynaklar da manipülasyona ve bizim resim geleneğimizdeki ‘taklit olarak taklide’ açık alanlardır. Bunun sebebi, güncel sanatın ya da güncel olanın geçiciliğinden öte modernizmi tanımlayamayan bir coğrafyanın postmodern süreç sonrası günümüzde kavramları kendi bağlamlarından kopartıp farkında olmadan melezleştiren ya da gayet bilinçli bir stratejiyle eğretileyen ve kendi yerelliği içinde yeniden oluşturan, adapte eden ve yeniden tanımlayan bir sanat anlayışının oldukça yaygın oluşudur. Hatta biraz daha net ifade etmek gerekirse, bu eğilim, bizim eskiden beri süregelen bir alışkanlığımız ve adeta toplumsal habitusumuzu oluşturan bir tür gelenektir. Entegre bir kültür emperyalizmi olarak tartışılamaz/eklemlenemez olan batı sanatı, küreselleşme ve buna bağlı olarak kentleşme gibi olgularla şekillenen devşirme Türk sanatı, Avrupa Birliği aday adaylığından adaylığına terfi etmiş olan yeni Türkiye’nin sanat ve kültür politikalarının doğal seleksyonudur.
Son 5-10 yılda dünya sanat piyasasında astronomik rakamlarla boy gösteren Türk resim sanatı ticari anlamda yeni bir dönem yaşıyor. Ömer Uluç, Bedri Baykam, Burhan Doğançay, Devrim Erbil gibi bir kuşağın yanında Leyla Gediz, Taner Ceylan gibi sonraki kuşak sanatçılar da uluslar arası fuarlarda ve pazarda konumlarını hissedilir biçimde güçlendirmektedir. Galerist, Nev, X-ist gibi kimisi köklü kimisi henüz yeni sayılabilecek galeriler Türk resim sanatına uluslararası platformda ticari bir başarı getirmişlerdir. İstanbul Modern’in yanı sıra banka galerileri ve özel şirket sponsorluğunda çalışmalarına devam eden Aksanat, Garanti Platform ve Siemens Sanat gibi sanat merkezleri de Türkiye’deki çağdaş sanat üretiminin sayılı mekanlarından sayılmaktadır, özellikle platform Güncel Sanat Merkezi ve Siemens Sanat genç kuşak sanatçıların üretimlerine yer veren önemli merkezlerdir. Bas, Hafriyat, Pist, Daralan, Masa ve Videoist gibi 20’yi aşkın kar amacı gütmeyen sanatçı insiyatifi disiplinlerarası bağlamda kimi zaman kaçak, gerilla yöntemiyle kimi zamansa yerleşik sergi ve gösterimleriyle güncel sanat ortamını şekillendirmektedir.
Yukarıda bahsettiğim; ticari anlamda başarı sağlamış olan sanatçıların yanı sıra Türkiye’deki resim sanatına ivme kazandıracak olan yeni bir kuşaktan da bahsedebiliriz. Türkiye’nin sosyo-politik konumunun ve kültür politikalarının bilincinde olan bu yeni kuşak sanatçılar aslında üretimlerine 2000’lerin başından beri devam etmekte ve artık tanınan sanatçılar. Neo-nasyonalizm, kimlik/etnisite, cinsellik ve kamusal alan gibi farklı mecralarda üretimlerini odaklayan ve daha önce de bahsettiğimiz postprodüksyon, alıntılama, kopya/taklit gibi bugünün sanatının sorunsalları üzerine yoğunlaştıran genç sanatçılar, Türkiye’deki pentür geleneğinden farklı bir bağlamda seri üretimden uzak, geçişken, çokdisiplinli (multidisipliner) bir dili ve bu dilin sağladığı teknik ve içeriksel düzlemde bir üretim ortaya koymaktalar.
Türkiye’de devlet desteğinden ve özel girişimlerin desteğinden yoksun olsalar da, belirli bir periyotta ve süreklilikte üretim yapan, fakat ismini çok fazla duymadığımız çok sayıda genç sanatçı yaşamaktadır ve elbette bahsedeceğim isimler dışında, kayıt-dışı da olsa, üretimlerine devam eden bu sanatçıların görünürlük sorunu ve ortama entegre olamamaları Türkiye’deki genç sanat açısından önemli bir sorundur.
İzmir orijinli olsa da az önce bahsettiğim kayıt-dışı olma durumunun hem sanatçı olarak hem de küratöryel anlamda önüne geçmeyi başarmış olan sanatçılardan Borga Kantürk, 2000’lerden bu yana gerçekleştirdiği çalışmalarında; gerek enstalasyonlarında gerekse çizimlerinde tarihsel ve sosyolojik katmanlarıyla da ilişkili olarak kopya, taklit ve yapay kavramları üzerinde durmaktadır. Kantürk, ‘kopya’ kavramını daha çok Benjaminci bir kökenden ele alırken, ‘taklit’ kavramını ise ereksel bir davranış biçimi olarak işlerine yansıtıyor. Suni bir biçimde hayatımızda örtülü olarak varolan imitasyon düşüncesi ise Kantürk’ün desenlerindeki üçüncül bir katman olarak karşımıza çıkmakta. Borga Kantürk’ün üretim biçimi enstalasyonlarında ve çizimlerinde, tesir bağlamında olmasa da, içerik bağlamında tutarlılığı korumaktadır, tıpkı kopya kavramı üzerine çalışan diğer bir sanatçı Serkan Özkaya’nın işlerinde olduğu gibi. Bu noktadan bakıldığında desenin, resmin Türkiye’deki yaygın ve köklü geçmişinde varolanın tersine hem temsiliyet hem de izleyici ve yapıt arasındaki ilişki bağlamında hiyerarşik yapısının alaşağı edildiğini söylemek yanlış olmayacaktır. Borga Kantürk’ün çizimlerinde Türk resim sanatı bağlamında dikkat çekici olan unsur, kullandığı kavramların güncel bir terminolojiyi referans alırken üretim olarak ortaya çıkan işin/yapıtın Türkiye’deki desen ve pentür anlayışıyla kurduğu karşıt yapıdır. Bu yapı; biricikliği bozup kopyalanarak yeni bir varoluş sorunu üzerine kuruludur. Kantürk, bu yapıyı oluştururken resmi çoğu zaman kullandığı diğer mediumlarla organik ilişki kuran bir düzlem olarak ele almaktadır.
Aynı kuşaktan Erinç Seymen ise kamusal alan ve iktidar odaklarıyla kurduğu ilişkinin gerilimini politik bir duruşla işlerine yansıtır. Seymen’i, yalnızca bir ressam olarak tanımlamaktan ziyade; video, fotoğraf ve enstalasyon gibi farklı mediumları aynı politik söylem ve varoluş aracı olarak dönüştüren bir sanatçı olarak ele almak daha doğru olacaktır. Üretim bağlamında farklılık taşısa da, içeriksel olarak Seymen’le kesişim noktaları olan Extramücadele de grafik kökenli bir sanatçı olarak hem video ve animasyonlarında hem de afiş ve çizimlerinde olduğu gibi 2 boyutlu bir anlatımı benimsemiştir.
Türkiye’de genç sanat, aslında sayıları göründüğü kadar da çok olmayan bir topluluk olarak sürekli etkileşim halinde olan genç sanatçılar arasındaki ilişki, bir tür cemaatleşme olarak kendini göstermektedir. Fakat sosyolojik bağlamda her cemaat kendi içine kapanma riskini her zaman taşır. Türkiye’deki güncel sanatın genel profili, sanatçıların üretimi ve ideolojik- politik görüşler arasındaki kesişimler ve kimi zaman da zorunlu bir araya gelişler olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu profil, interaktif bir üretim ağını da ortaya koymaktadır. Örneğin Erinç Seymen ve Extramücadele arasında kurabileceğimiz multidisipliner ve söylem bağlamındaki organik bağ farklı görünümleriyle Extramücadele ve Nalan Yırtmaç üzerinden de okunabilir. Bu bağ hem teknik hem de uygulanma alanlarında ortaya çıkmaktadır. Toplumsal şiddet, anti-militarizm, demokrasi, ayrımcılık, toplumsal bağlamda gerçeklik algısının manipülasyonu bu iki genç kuşak sanatçının kesişim alanlarını oluşturur. Extramücadele’nin afişleri ve siyah-beyaz grafik-resimleri ve Nalan Yırtmaç’ın stencilleri bu iki sanatçıyı
Kamusal Alan sorunsallığında yeniden bir araya getirir. Kamusal Alan, Türkiye’deki çağdaş sanat ortamının 2000’lerin başından bugüne kadar hem kent kültürü, hem mimari hem de sosyoloji bağlamında üzerinde çalışılan bir araştırma ve üretim mecrasıdır. Resmi dört-duvar arasından kurtaran ve tıpkı Borga Kantürk örneğinde olduğu gibi resmin hiyerarşisini bu kez farklı bir bağlamda yeniden sorgulayan kamusal üretimler; duvar resmi, stencil, grafiti gibi uygulamalarla resmin kalıcılık geleneğini de sekteye uğratan pratiklere olanak sağladığı gibi, performans ve video sanatı gibi alanlardaki sanat üretimlerini de kapsamaktadır.
Diğer bir genç sanatçı Ceren Oykut ise, desenlerinde gündelik yaşamın uçuculuğu ve değişkenliği üzerine odaklanmaktadır. Oykut’un çizimleri heterojen bir kent kozmozuna tanıklık eder. Kağıt üzerine uyguladığı çizimlerin yanı sıra çerçevenin ortadan kalktığı mekansal çalışmalar da (dev boyutlardaki duvar çizimleri) gerçekleştirmiştir. Kendi anlatısal mecrasında ilerleyen ve mekana yayılan çizimleri çocuksu, masalsı bir dünyanın izlerini taşır. Oykut’un kent kavramı üzerine gerçekleştirdiği çizimleri üretim yaptığı underground kültürde de kendini gösterir; Baba Zula’nın müziğiyle eşzamanlı ürettiği “canlı çizimleri” ve Roll, Fuct-D ve Kontrol gibi dergilerde yayınlanan çalışmaları ile Oykut’un çizgileri adeta kent kültürüne nüfuz etmektedir.
Türkiye’deki resim sanatına baktığımızda güncel sanatın multidisipliner yapısını kavramış, medium fetişizminden uzak, ressam olmayan ama resim yapan sanatçıların Türk resim sanatı için daha taze ve dinamik öneriler sunuyor olmaları aslında çok da şaşırtıcı değildir, çünkü günümüz sanatı zaten tek bir mediumun iktidarında değil. Türkiye’nin bu üretim anlayışıyla 90’lardan itibaren tanıştığını düşünürsek, bu bağlamda sanatın demokratikleşme sürecinin henüz tamamlanmadığını sonucuna varabiliriz.
Resim sanatının fotoğrafla, sinemanın ve video sanatının ise yine resim ve fotoğraf mediumlarından hem köken hem de gelişim süreci açısından sürekli etkileşim halinde olan alanlar olduğunu kabul edersek, bugün ressam olmayan ama hem resmi, hem fotoğrafı hem de videoyu birer araç olarak kullanan sanatçıların çokdisiplinli üretimini daha kolay kavrayabiliriz. Yine bu durumun sonucu olarak 90’lardan itibaren video, fotoğraf, foto-performans ve video enstalasyon gibi farklı alanlarda iş üreten sanatçıların birçoğunun plastik sanatlar kökenli oluşu, bu noktada net bir göstergedir.
Resmin fotoğraf, video ve diğer çağdaş sanat mediumlarından farklı olarak kendi içine kapanan bir yapısı vardır. Bu özelliğinden dolayı resmi, hem tarihselliği hem üretim süreci hem de kendi dili bağlamında değerlendirmek gerekir. Kendi içine kapanan bu yapı aynı zamanda öylesine riskli bir alandır ki, çekim gücü ressamı bir anda düşünsel alandan uzaklaştırarak kendi bünyesindeki yüzey problematikleri ve estetize olmuş ve her an değişkenlik gösterebilen bir alana doğru itebilir. Bu yüzdendir ki, yeni bir söylem üretmek, tekrara düşmemek ve yapıtın biricikliğine teslim olmamak; resim sözkonusu olduğunda oldukça zordur.
Pentürün çekim gücüne ve mediumun tarihselliğine rağmen günümüzde resim sanatı fotoğraftan ve hareketli görüntüden de beslenmektedir. Sinematografik anlatısallık ve hatta hikayesel kurgu resim, çizgi roman ve sinema arasında çok geçişli bir alan yaratmaktadır. Günümüz resim sanatındaki bu alan, kuşkusuz, Deleuzecu bakışla sinemanın ya da daha disiplinlerarası bir bakışla hareketli görüntünün zaman ve hareket imgeleri üzerinden resimsel alana bir geri bakış olarak düşünülebilir.
Peki bugünün resim sanatının boyutları nelerdir? “Resimsel olan” öncelikli midir ve malzeme mi (boya) resim sanatının temel ereğini belirler, yoksa resim daha geniş bir çerçevede belli bir birikim ve vizyonu içinde barındıran çok olanaklı bir üretim alanı mıdır? Medium fetişizminden uzak durmaya çalışarak, boya kullanımına ve pentür geleneğinin çizdiği sınırlara hapsolmamak adına resimsel ya da ressamca olmayan bir resimden bahsetmek mümkün müdür?
Yine genç kuşak sanatçılardan Ansen Atilla’nın dijital çalışmaları ‘dijital iş’ kategorisinde değerlendirilmemelidir. Bu işlere dijital resim demek belli bir kesim için belki de kabul edilebilir olmayacaktır, çünkü Ansen bu çalışmalarında fotoğraf disiplininden yararlanmaktadır ve dijital pozlandırma yapmaktadır. Fakat yine de bu çalışmalar öncelikle iki boyutlu yüzey üzerinde üçüncü boyutu yaratan, teknik olarak olmasa da resimsel problematikler üzerinden okunmaya müsait melez bir alandadır. Haluk Akakçe’nin geometrik kompozisyonlar içeren serilerindeki teknik tuval üzerine yağlıboyadır ve resmin taşıyıcı yüzeyi ve malzemesi resmin sınıflandırılmasında öncelik taşımaktadır. Elbette, Akakçe’nin resimleri soyut sanat üzerinden çözümlenmektedir, fakat bağlam oluşturulduktan sonra tekniğin/mediumun değişebilirliği, sanatçının aynı formları video enstalasyonda kullanmasına da olanak sağlamıştır. Fakat son kertede resmin videoya dönüştüğü anlamı çıkmamalıdır, tıpkı Ömer Uluç’un ürettiği heykellerin daha önce gerçekleştirdiği resimlerden dolayı bağlamından kopması ve tamamen yabancı/tanımsız bir alana düşmesi gibi, Akakçe’nin söz konusu video işi de artık resimden bağımsız farklı bir oluşumdur.
Peki resim sanatını tanımlamak ve sınırlarını genişletmek bize ne kazandıracaktır? Öncelikle resmi tuval üzerine boyayla uygulanan bir yüzey olarak düşünmekten öte resmi kamusal alanda yeralabilecek (duvar resmi, stencil, grafiti) bir medium olarak düşünmek ve dijital resim ve yapıtın çoğaltılabilirliği üzerinden tüm baskı tekniklerini (dijital baskı ve özgün baskı teknikleri) resim sanatını yeniden tanımlayacak ve genç sanatçılara yeni olanaklar sunacaktır. Resim sanatının tüm tarihsel altyapısını koruyarak ama geleneğe mahkum olmadan bir medium olarak demokratikleşme sürecini tamamlayabilmesini sağlayacak olan da ancak böyle bir bakışaçısı olabilir.

Kayıt-dışı-1 Sergisi

2010-01-30T11:50:00.000-08:00

Kayıt Dışı 1 | Off the Record

2009-12-08T09:29:00.001-08:00

Esaret Günlüğü | Diary of Slavery

2009-12-08T09:28:00.000-08:00

Bekleme Odası Desenleri | The Waiting Room Drawings

2009-12-08T09:25:00.000-08:00

Kişisel Sergi: Kayıt Dışı 1

2009-11-30T07:38:00.000-08:00

KAYIT-DIŞI 1 Sergisi:

Bellek oluşturma, “görülmeyene” bugünün konjonktüründen yeniden bakma, varolanı gösterme ve yeniden bir araya getirme (postprodüksyon) gibi duruşları yan yana getirerek bir üretim sürecinin analizini yapmak, KAYIT-DIŞI sergisinin temel sorunlarıdır.
Sergi desen temelli çalışmalardan (füzen, pastel gibi farklı tekniklerde üretilmiş desenler ve bu desenlerin asetat-fotoğraf gibi tekniklerle yanyana gelişlerinden) oluşmaktadır. Bu işler; benim enstalasyon, video gibi farklı mediumlarda üretmiş olduğum son dönem işlerimin hem birer dökümanteri niteliğinde ve hem de; desen niteliğiyle başlı başına bir sanat nesnesi temsiliyetini izleyiciye sunmaktadır. KAYIT-DIŞI sergisi; aynı zamanda, sürecimi yansıtan bizzat benim gerçekleştirdiğim ya da sanatçı olarak katıldığım bir dizi serginin bağımsız olarak yeniden incelenmesi için de olanak yaratmaktadır.
Bu yan yana gelişler, bir anlamda görülmemiş ya da unutulmuş-kayda geçmemiş olanın yeniden okunması ve analizi gibi durumları gündeme getirirken, tüm bu elemanlar kişisel bir arşivin izini sürmektedir.

Sergi: Pis Hikaye

2009-11-07T15:04:00.000-08:00

17 sanatçının katıldığı “Pis Hikaye” başlıklı sergi 23 Ekim - 25 Kasım 2009 tarihleri arasında BM SUMA Çağdaş Sanat Merkezi'nde

Yeşim Ağaoğlu, Hakan Akçura, Evrensel Belgin, Neriman Polat, Murat Morova, Fulya Çetin, Nalan Yırtmaç, Canan Beykal, İlhan Sayın, Hakan Gürsoytrak, Erdağ Aksel, Murat Başol, Burak Karacan, Aktif Kolektif, Çağrı Saray, Extramücadele ve Serpil Odabaşı’nın resim, fotoğraf, şablon, yerleştirme, yazı, grafiti, heykel ve video gibi farklı tekniklerdeki bireysel ve kolektif çalışmalarından oluşan sergi 25 Kasım’a kadar BM SUMA Çağdaş Sanat Merkezi'nde’da izlenebilir.

1.Uluslararası Sanatçı İnisiyatifleri Buluşması

2009-11-07T15:03:00.000-08:00

1.Uluslararası Sanatçı İnisiyatifleri Buluşması | 1st International Artist Initiatives İstanbul Meeting

Başlangıç:02.10.2009
Bitiş:06.10.2009

İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti, Art Pie işbirliği ile 11. Uluslararası İstanbul Bienali’nin paralel bir etkinliği olarak, 02-06 Ekim 2009 tarihleri arasında 2010 Sanat Üretim Merkezi Kadırga ‘da 1. Uluslarararası Sanatçı İnisiyatifleri İstanbul Buluşması’nı düzenliyor. Bir fuarın, tartışmaların ve sunumların gerçekleşeceği bu etkinliğin genel amacı; bilgi, deneyim ve iyi uygulamaların paylaşımı için Avrupa’dan ve diğer ülkelerden gelecek sanatçı inisiyatifleri arasında bir iletişim platformu oluşturmak ve İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti sürecinde yeni işbirliklerinin kurulmasını teşvik etmektir. 11. Uluslararası İstanbul Bienali’nin paralel etkinlikleri arasında yer almasıyla fuar, katılımcı sanatçı inisiyatiflerinin uluslar arası sanat sahnesinde görünmesinde vitrin işlevi görecektir.

“Neye alternatif?”

Sanatçı inisiyatifi nedir? Sadece bir tanımımı vardır? Pek çok sanatçı inisiyatifi “alternatif” olduğunu iddia eder. Neye alternatiflerdir? Sanat camiasında neye hizmet ederler? Bu temel sorular, tartışılacak başka sorulara yol açacak şekilde geliştirilecektir.

Ferhat Satıcı, Hülya Özdemir ve Çağrı Saray'dan oluşan Videoist İnsiyatifi de bu organizasyonda yeralmaktadır.

Kitap: Parçalanmış Gerçekler

2009-11-07T15:02:00.000-08:00

Bekleme Odası v.2 | The Waiting Room v.2

2009-10-26T03:38:00.000-07:00

Enstalasyon | Installation, 2009

Bekleme Odası v.2

Bekleme Odası projesinin ikinci enstalasyonu; ana karakterin 1/1 stop-motion videosu, hikayenin el yazımla yazılmış senaryosu ve bir üniformadan oluşmakta.

Tek bir kişinin geçmişiyle yüzleşmesi, bir toplumun veya bir milletin geçmişiyle yüzleşmesi anlamına gelebilir mi? Birey kişisel tarihini yeniden oluşturabilir mi?
Bekleme Odası’nda, burada ve şu an “beklemek”, eylemin kendisine dönüşürken, “bekleyen adam”ın geçmişin hayaletlerinden kurtulması ve kendi doğasına direnmesi ne kadar mümkün olabilir?

Bekleme Odası v.2” adlı enstalasyon 2009’da Apartman Projesi’nde sergilenmiştir.

The Waiting Room v.2

This second instalation of the Project “The Waiting Room” includes 1/1 stop-motion video of the main character and the script of the whole story with my own handwriting and a military uniform on the hanger.

Can an individual facing his past, mean a community or a nation facing its past? Can a person reconstruct his personal history? What are the odds of the “waiting man ” to break loose from the ghosts of the past and to resist his own nature while “waiting” here and now becomes attitude?

The Installation named The Waiting Room v.2 was exhibited at the Apartment Project in 2009.

Kişisel Sergi: Bekleme Odası

2009-10-26T03:17:00.001-07:00

Bekleme Odası

“Bekleme Odasi” adlı projenin ilk enstalasyonu, bir daktilo, bir yazi masasi ve bir
bayragin bulundugu bir odada hafizasini; gecmisini ve gunahlarini
hatirlamayan bir adamin video goruntusunden olusmaktaydı.
İkinci enstalasyon ise, ana karakterin 1/1 stop-motion videosu, hikayenin el yazımla yazılmış senaryosu ve bir üniformdan oluşmakta.

Tek bir kisinin gecmisiyle yuzlesmesi, bir toplumun veya bir milletin
gecmisiyle yuzlesmesi anlamina gelebilir mi? Birey kisisel tarihini yeniden
olusturabilir mi?
Bekleme Odasi’nda, burada ve su an “beklemek”, eylemin kendisine
donusurken, “bekleyen adam”in gecmisin hayaletlerinden kurtulmasi ve
kendi dogasina direnmesi ne kadar mumkun olabilir?

“Amerikali yazar Paul Auster’in “Bay Bos” karakterine
tesekkurler..”

The Waiting Room

First installation of the Project “The Waiting Room” is composed of the video of man who can not remember his memories; his past and sins in a room with a typewriter, a desk, and a flag.
This second part of the Project “The Waiting Room” includes 1/1 stop-motion video of the main character and the script of the whole story with my own handwriting, a military uniform on the hanger and ethcings as proofs of the process of “waiting”.
Can an individual facing his past, mean a community or a nation facing its past? Can a person reconstruct his personal history? What are the odds of the “waiting man ” to break loose from the ghosts of the past and to resist his own nature while “waiting” here and now becomes attitude?

“Thanks to the character “Mr.Blank” by the American writer Paul Auster…”

Çağrı Saray, 2009

Gösterim: Kırmızı Oda

2009-10-26T03:15:00.000-07:00

Sunum: Güncel Sanat ve Disiplinlerarasılık

2009-10-26T03:14:00.000-07:00

Makale: Disiplinlerarasılık Bağlamında Sinemada Mekan

2009-10-26T03:13:00.000-07:00

Sunum: "Çağrı Saray / İşler 1999-2009"

2009-10-26T03:12:00.001-07:00

Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi'nde Öğr.Gör.Ferhat Satıcı'nın Yeni Medya dersinde gerçekleştirilen sunum, 1999-2009 yılları arasında ürettiğim işlere detaylı bir bakış sunuyor. Resim, fotoğraf, video, enstalasyon gibi farklı araçları ve eğilimleri birarada kullandığım işlerin hem teknik hem de içerik açısından çözümlemeleri ve bugünün sanat konjoktöründen değerlendirilmesi sunumun genel yapısını oluşturmaktadır.

Bekleme Odası v.1 | The Waiting Room v.1

2009-10-26T03:12:00.000-07:00

Enstalasyon | Installation, 2009

Bekleme Odası v.1

“Bekleme Odası” adlı projenin ilk enstalasyonu, bir daktilo, bir yazı masası ve bir bayrağın bulunduğu bir odada hafızasını; geçmişini ve günahlarını hatırlamayan bir adamın video görüntüsünden oluşmaktaydı.

Bekleme Odası v.1” adlı enstalasyon 2008’de Siemens Sanat’daki Ambivalans Video sergisinde sergilenmiştir.

The Waiting Room v.1

First installation of the Project “The Waiting Room” is composed of the video of man who can not remember his memories; his past and sins in a room with a typewriter, a desk, and a flag.

The Installation named The Waiting Room v.1 was exhibited at the exhibition called Ambivalance Video in Siemens Art Center in 2008.

Sergi: Ambivalans Video

2009-10-26T03:11:00.000-07:00

Sergi: Tershane'de Videoist Gösterimi

2009-10-26T03:10:00.000-07:00

Sergi: Performans Zamanı

2009-10-26T03:08:00.001-07:00

21-30.03.2008

Yeni Ay | New Moon
Performans Videosu /5 dk | Performance Video /5 min, 2008

Sergi: Videoist Gösterimi / Huarte

2009-10-26T03:07:00.000-07:00

Sunum ve Gösterim: IV.Kargart Video Günleri

2009-10-26T03:06:00.000-07:00

Sergi: Videoist 2010 / Almanya

2009-10-26T03:05:00.000-07:00

Videoist 2010 Almanya Gösterimleri /Justus Liebig Üniveritesi Margaritebieber Salonu - Giessen ve Marburg da Trauma im G-Werk, Afföllerwiesen

Sergi: Videoist 2010 Gösterimleri

2009-10-26T03:04:00.000-07:00

Bir Zamanlar Subatan / Serigrafi | Once Upon a Time in Subatan / Silk Screen Print

2009-10-26T03:02:00.000-07:00

Serigrafi | Silk Screen Print, 2008

Kişisel Sergi: Handke'ye Saygı

2009-10-26T03:01:00.000-07:00

Kişisel Sergi: Kırmızı Oda: Sekanslar

2009-10-26T03:00:00.000-07:00

Kırmızı Oda / Sekans 30,31,32 | Red Room / Sequences 30,31,32

2009-10-26T02:59:00.000-07:00

Serigrafi | Silk Screen Print, 2008

2 Sekans | 2 Sequences

2009-10-26T02:55:00.000-07:00

Tuval üzerine karışık teknik |Mixed Media on canvas, 2008

Kırmızı Oda / Sekanslar v.2 | Red Room / Sequences v.2

2009-10-26T02:50:00.000-07:00

Tuval üzerine karışık teknik | Mixed Media on canvas, 2007

Kırmızı Oda / Sekans 07 | Red Room / Sequences 07

2009-10-26T02:48:00.000-07:00

Serigrafi | Silk Screen Print, 2008

Handke'ye Saygı | Tribute to Handke

2009-10-26T02:47:00.001-07:00

Video,2007

Handke’ye Saygı

Postmodern sinemanın başlangıcı olarak kabul edebileceğimiz 1987 tarihli ‘Der Himmel Über Berlin’ (türkçe adıyla ‘Arzunun Kanatları’, ingilizce adıyla ‘Wings of Desire’) adlı film, yönetmen Wim Wenders’in birçok filminde birlikte çalışmış olduğu Alman edebiyatçı Peter Handke’nin “Lied Vom Kindsein” (Çocuk Olmanın Şarkısı) adlı şiiriyle başlar.
Dille dünya arasındaki ‘boş’luk, Peter Handke’nin odaklarından biridir. Handke’nin edebiyatındaki boşluk kavramı, uygar olarak nitelendirilen toplumlardaki ilişkisizliğin özgürleştirici ve öldürücü boyutlarını vurgular. Handke’yle okuyucu olarak paylaştığımız boşluk duygusu o kadar mahrem ve aynı zamanda o kadar paylaşıma açık bir kavramdır ki, aslında tam da bugünün metropol insanının yalnızlığını tarif eder. Himmel Über Berlin’de Handke’nin şiiri tekrar yazılmaktadır, üstelik görüntüdeki anlatısallık da yazma edimi üzerinden çalışan bir yapıya işaret eder. Metnin, bu yeniden üretim sürecinde hareketli görüntü ve ses gibi sinemasal öğelerle etkisi katlanarak artmaktadır. Şimdi Lied Vom Kindsein’ı yeniden yazma zamanı. Tıpkı kendi sözlerimizmiş gibi…
Handke’ye Saygı isimli video 2007’de Masa’da sergilenmiştir.

Tribute to Handke

Dating from 1987 and considered as the poineer of postmodern cinema, the film “Der Himmel Über Berlin” begins with the poem “Lied Vom Kindsein” (Song of Being a Child) by Peter Handke, whom the director Wim Wenders has worked with in many of his films. The feeling of void we, as the reader, share with Handke is so intimately personal yet at the same time can be so easily empathized with that it perfectly describes the solitude of today’s metropolitan beings. In “Himmel Über Berlin” Handke’s poem is rewritten, moreover the monumentality of the image points to a structure that works through the means of the act of writing. During this reproduction phase, due to the cinematographic elements such as the moving image and the sound, the effect of the text multiplies in monifolds. Now is the time to rewrite Lied Vom Kindsein, as if they were our own words…
Tribute to Handke was exhibited at Masa in 2007.

Işıksız Oda | Lightless Room

2009-10-26T02:37:00.000-07:00

Video, 2007

Bir Zamanlar Subatan | Once Upon A Time in Subatan

2009-10-26T02:35:00.000-07:00

Video Enstalasyon | Video Installation, 2006

Yapmam Gerekeni Yapacağım / I’ll do what I must

2009-10-26T02:33:00.001-07:00

Video Enstalasyon | Video Installation, 2006

Albüm | Album

2009-10-26T02:28:00.000-07:00

Kağıt üzerine çizim / Drawing on paper, 2007

Sergi: Uykusuz Gece

2009-10-26T02:15:00.000-07:00

Huzur İçinde Yatsın | Rest in Peace

2009-10-26T02:14:00.001-07:00

Video Enstalasyon | Video Installation, +ses | +sound, 2006

Kişisel Sergi: Kırmızı Oda/ Sekanslar: Hikayenin Sonu

2009-10-26T02:11:00.000-07:00

Sergi: Athens Video Festival 2007

2009-10-26T02:10:00.000-07:00

Şimdi ve Sonrası /Beforeafter

2009-10-26T02:09:00.000-07:00

Video, +ses | +sound, 2006

Sergi: Ambivalans Projesi

2009-10-26T02:02:00.001-07:00

Ambivalans Projesi (Mürteza Fidan Atölyesi’nde Enstalasyon ve Performans) | Ambivalance Project(Installation and Performance at Mürteza Fidan’s Studio), 2006

Ambivalans Projesi

Ambivalans Projesi, gündelik yaşamın bizatihi kendisini referans alan kodlardan yola çıkmaktadır. Ambivalans Projesi; yenilebilir olanla ve olmayanı aynı dizge içine taşıyarak, nesne-eylem karşıtlığı oluşturarak bugünün sanatının problematikleri ve yarattığı çift değerlilik-çift kutupluluk üzerinden multidisipliner bir yapıda oluşturulmuş bir performanstır.

Project Ambivalence

Ambivalans Projesi 2006’da Marmara Üniversitesi Güzel sanatlar Fakültesi’nde Mürteza Fidan’ın Atölyesi’nde gerçekleştirilmiştir.
The Project Ambivalence consists of the codes which refers directly to the daily life. The project moves the eatable things and the uneatable things into the same area and composes the opposition of object vs. act. This Project is a multidiscipliner performance which consists of the causes and ambivalency of today’s art.
The Project Ambivalence was performed at Marmara University Faculty of Fine Arts, studio of Mürteza Fidan in 2006.

Ambivalans Projesi / Nesneler | Ambivalance Project / Objects

2009-10-26T01:49:00.000-07:00

Ambivalans Projesi / Poster ve Menü | Ambivalance Project / Poster and Menu

2009-10-26T01:36:00.000-07:00

Metin: Film Okumalarına Dair

2009-10-26T01:30:00.000-07:00

Film Okumalarına Dair

Sinemada semiotik okulunun temel işlevi karşılaştırmalı okumalar yapmaktır. Göstergebilimin öz-bilinçliliği ise, sinemanın kendi hammaddesinin incelenmesiyle ortaya çıkabilir.

Christian Metz “filmsellik” ve “sinemasallık” odakları üzerinde durmuştur. Filmsellik, filmin diğer aktivitelere ilişkin sorunları ve filmin varlığının sonuçları olan durumları tarif eder. (Bu anlamda filmselliğin filmin izleyici üzerindeki etkisini de kapsadığını söylemek yanlış olmayacaktır.) Sinematografik yapı olarak sinemasallık ise, filmin konusunu bir anlamda daraltarak (ve belli ölçüde göz ardı ederek) filmin yapısal özelliklerini düzenleme ve organize etme anlamına gelir. Bir film okuması yapabilmek için bir fimi hem filmsel, hem de sinemasal anlamda değerlendirmek gerekir. Bu değerlendirmeyi yaparken, tıpkı çağdaş sanat alanındaki okumalarda olduğu gibi, semiotik ve fenomolojik okumalara ihtiyaç duyulmaktadır.

Sinemada semioloji genel olarak anlam ve film işaretleri ilişkilerini kapsar. Bir filmin izleyici üzerinde bıraktığı izlenimin (ki bu, filmin izleyici üzerinde yarattığı etkiden bağımsız değerlendirilmemelidir) nasıl araştırılması gerektiğini ortaya koyar. Film izleme kıstaslarının belirleme ve belirli anlamları günışığına çıkarma amacı taşımaktadır. Örneğin bir semioloji uzmanı, zoom hareketindeki anlamın genel olasılıklarını keşfederken, farklı örneklerdeki veya spesifik olarak bir yönetmenin filmlerindeki zoom kullanımını da iyi biliyor olmalıdır. Film alanının merkezinde sinematografik doğru vardır ve sinematografik doğrunun merkezinde de, anlamlandırma oluşumu vardır.

Metz, her sanat çalışmasının, her iletişim sistemini anlamlandırmanın belirli bir maddesi olduğunu söylemektedir. Sinema-resim veya resim-dil arasında ayrım yapabiliriz. Bunun anlam türü temelinde değil, anlamın olanaklı kılındığı madde temelinde yapabiliriz. Konuşmada farklı seslerin akışına/sistematiğine katılmış olurken, resimde yüzey üzerinde çizgi ve renk unsurlarıyla ilişkili olarak oluşturulmuş bir düzeneğe katılmış oluruz. Sinemada da durum farklı değildir, sinemada öncelikle fotografik, hareketli ve katlı görüntüleri; grafiksel yapıyı ve dialogları ve mekansal seslerin tümünü içeren ses unsurlarını inceleriz.

Sinemadaki semiolojik okumaların, çağdaş sanat alanındaki okumalarla büyük benzerlikler taşıdığı ortadadır. Burada da, tıpkı çağdaş sanatta olduğu gibi kodlar üzerinden kurulan bir ilişkiler sistemi vardır. Bu kodlar filmi çözümler ve anlamlandırır. Sadece amaç olarak değil, yöntem olarak da aynı benzerlikler mevcuttur. Örneğin bir enstalasyonu düşünelim. Bir enstalasyonu çözümlemeye çalışırken de, benzer katmanları inceleriz: Enstalasyonda kullanılan görsel elemanların tümü; fotoğraflar, dökümanlar veya ışık düzeneği, varsa duyusal veya işitsel tüm elemanlar ve hatta işin künyesi; ismi ve kullanılan teknik ve bu tekniğin işin anlamıyla olan ilişkisi. Tüm bu bilgilerden alınan kodların yanı sıra, bu mediumun kendi yapısındaki olanakları da düşünürsek, işin mekanla ve izleyici ile olan interaktif ilişkileri de farklı referanslar içermektedir.

Bir film okuması yapılırken de aynı dizgeleri ele alabiliriz. Fakat şunu unutulmamalıdır kifilm okumasındaki en belirgin farkı yaratan unsur, sınırlandırılmış (öte yandan sonsuz) bir alanın varlığıdır: Kadraj.

Sinemanın işaretleri/kodları, tüm anlamlandırma sistemi çalışmasında olduğu gibi, çıkış noktasını doğrudan doğruya dilbilimden almaktadır. Fakat dilbilimsel olarak sinema kodlarını direkt olarak anlamlandırmaya çalışmak bizi yanlış bir sonuca da yönlendirebilir. Örneğin, gülmek fiilinin kökünü kullanarak farklı ses parçacıkları eklediğimizde “gülen”, “gülme”, “gülünç” kelimeleri gibi eylemsel dilin sayısız durum derecelendirmesi yapabiliriz. Fakat söz konusu olan, gülen bir portrenin görüntüsü ise, kelimeye uygulayabileceğimiz bu yöntem işe yaramaz. Görüntü bir kelime gibi kodlara ayrılamaz. Sinemanın veya fotoğrafın gösterenleri (signifiers) kendi gösterenlerine (signifieds) yakından bağlantılıdır; görüntüler gerçekçi bir gösterimdir ve sinemada_sesler onların meydana getirdiği duyumun tam olarak bir yeniden üretimidir.

Semioloji uzmanları, bir metnin içindeki bir kod tarafından sistematik olarak taşınan herhangi bir anlamlandırma türünü göz önünde bulundurmayı reddetmektedirler. Film içindeki her anlam olasılığı bize ulaşabilen ve onun duyumunu hissettiğimiz bir kod tarafından “aracılık” etmektedir. Ardışık görüntüler içinde saklı olan bu kodlar sürekli birbiriyle ilişki halindedir. Yönetmenin bir farkındalık içerisinde öngördüğü veya farkındalık dışı oluşmuş bu kodları yazının semiotik okumasındaki gibi belli bir sistemde çözebilmek zordur, çünkü görüntülerin yaydığı anlamsal yapı dalda dalga oluşur ve perdeden izleyiciye doğru akar.

Semiolojide bir kod, anlaşılmaya olanak tanınan bir mesaj olarak, mantıksal bir ilişkiden çok da farklı değildir. Kodlar filmin içinde varolmazlar; onlar, filmin mesajlarının olanak tanıdığı kurallardır.

Film yapımcısı/yönetmen, kodları, maddesini izleyiciye aktarmak için kullanır. Göstergebilimci ise, tersine, bir filmin mesajlarını bu mesajlara üstün gelen kodları oluşturmada kullanır.

Fenomoloji ise; psikoloji, sanat; müzik ve edebiyatın 1950’lerden beri gelişimini içine alan, felsefi bir temel üzerine oturmuş bir yapıdır. Fenomoloji, bizi toplumun içindeki ‘yutucu güce’ karşı uyarır. Bu yutucu/hakim güçleri din ve cinsellik olarak düşünebiliriz. Modernizmde her zaman için, bir eylem bilgisi, eylemin yerini almaya olanak sağlayan bir unsurdur.
Ancak bu mantık dizgesi, yalnızca bir davranış kodu olarak ve gerçekliğe bir yaklaşım tarzı olarak değerlendirilebilir.

Film kritisyeni Andre Bazin şöyle diyor:
“ Biz, psikanalistlerin yaptıkları gibi, modellerimizi, rüyalarımızda mantık içinde soğuk bir şekilde kurabiliriz, ancak buradaki sıcak müziğin ritmiyle, bu rüyaları bir dansa davet olarak yaşamaya bağlanabiliriz; böylece dünyayı, duyumsallık görünümü içinde hisseder ve ifade edilen dünyanın örtüsünü kaldırırız.”

Tabii ki Bazin’in bu sözlerini kendi dönemi açısından değerlendirmeliyiz. Bazin’in kullandığı ‘bir duyum içinde hissetmek’ sözü bağlamında, anlamlandırma, insanoğlu tarafından bir nesne üzerine yüklenmiştir; duyum, nesnenin doğal olarak sahip olduğu ve yaydığı birşeydir. Gene Bazin’in kullandığı “dünyanın örtüsünü kaldırmak” sözü bir çözümleme mantığına işaret etmektedir. Bu dünya ‘ifade edilmiştir’ (göstergebilimcilerin öngördüğü gibi dünya iletişim içinde değildir). Buna göre, fenomolojik bir okumanın işaretlerle değil, duyumsamalarla gerçekleştirildiğini söyleyebiliriz.
Göstergebilim, film işlevlerinin tümü tarafından ortaya konan ve oluşumların açıklanabilmesi için, sinemanın gelişimini kendisine görev edinmiştir. Buna karşın fenomoloji ise, göstergebilim dinamiğinin ilgilenmediği, başka bir anlam bütünü olarak sinemayı ele alır. Göstergebilim bize sinemanın olanaklarının neler olduğunu ve genel olarak onun nasıl görülmesi gerektiğini öğretir. Fenomoloji ise, daha riskli bir betimleme yapma yoluna gider, sinemanın anlardaki duyumlarının önem ve değerini tanımlar. Bu değer durumu da film kuramı olarak adlandırdığımız etkileşimi besler.

Ekim 2006

Kıymetli | The Precious

2009-10-26T01:25:00.000-07:00

Karışık Teknik|Mixed Media, 50x35 cm, 2006

Sergi: Günümüz Türk Sanatında Genç Açılım

2009-10-26T01:24:00.000-07:00

Sergi: Kimliğin 1000 Yalanı

2009-10-26T01:23:00.000-07:00

Sergi: Bu Sizin İçin

2009-10-26T01:22:00.000-07:00

Kırmızı Oda: Sekanslar | Red Room: Sequences

2009-10-26T01:21:00.001-07:00

Enstalasyon | Installation, (+ses), 2005

Kırmızı Oda / Sekanslar

Proje temelde tıpkı Kırmızı Oda projesinde olduğu gibi, yapı olarak film sanatına farklı bir açıdan yaklaşıyor. Gene bir filme dair herşeyi içinde barındıran bu iş, izleyici için yeni bir öneri sunan ve film izleme edimini değiştirmeyi amaçlayan bir “film”. İş, ‘Kırmızı Oda’ adlı işin senaryosundaki sekanslardan oluşan bir enstalasyondur. Sergi mekanında sergilenecek olan enstalasyon, izleyicinin 34 sekansın tümünü (yani resimlerin tümünü) izlemesi sonucunda bitmiş bir filme dönüşmektedir.
Kırmızı Oda/Sekanslar adlı iş 2007’de K2 Güncel Sanat Merkezi’nde sergilenmiştir.

Red Room / Sequences

This Project which includes everything as the elements of a film, approaches a different point of view on the film art like the Project Red Room. This work presents a new suggestion for the audience to chance the praxis of watching film as a film. The work is an installation of the sequences in the script of the work Red Room. The installation transforms to a completed film, when the audience has watched all the paintings of the sequences.
Red Room/ Sequences was exhibited at K2 Contemporary Art Center in 2007.

Kırmızı Oda: Sekanslar

‘İzleyici edimlerini tersine çevirme’ sorunsalı bağlamında ‘Kırmızı Oda’ adlı çalışmadan hareketle Kırmızı Oda: Sekanslar adlı projeyi oluşturmaya başladım:

“Proje temelde tıpkı Kırmızı Oda projesinde olduğu gibi, yapı olarak film sanatına farklı bir açıdan yaklaşıyor. Gene bir filme dair herşeyi içinde barındıran bu iş, izleyici için yeni bir öneri sunan ve film izleme edimini değiştirmeyi amaçlayan bir “film”. İş, ‘Kırmızı Oda’ adlı
işin senaryosundaki sekanslardan oluşan bir enstalasyondur. Kapalı bir sergi mekanında sergilenecek olan enstalasyon, izleyicinin sekansların tümünü (yani resimlerin tümünü) izlemesi sonucunda bitmiş bir filme dönüşmektedir.”

‘Kırmızı Oda: Sekanslar’ -medium olarak- 34 parçadan (resimden) oluşan bir enstalasyondur. Her bir sekans çizgi roman estetiğine yakın çizgisel ve lekesel çizim değerleriyle ifade edilmiştir.

Bu resimler, Kırmızı Oda’nın storyboardları değildir ve resimler biraraya gelişleriyle ve aralarında kurdukları ilişkiyle bitmiş bir filmi oluşturan sekanslardır. Resimler elbette ki, işlevsel olarak bir storyboard çalışmasının sağladığı anlatısal bütünlüğü taşımaktadır, fakat resimlerin, yani sekansların birer storyboard karesi olarak algılanması durumu; projeye zarar verecek bir unsurdur.

Projeyi oluşturan 34 parçanın her biri farklı ölçülerde hazırlanmış resimlerdir. Bu resimler senaryo bağlamında görselleştirilmiş; önce füzenle çizilmiş, daha sonra bilgisayar ortamına aktarılarak görsel efektlerle müdahele edilmiş resimlerdir. Buradaki görsel efektler, kimi zaman tek bir görsel efektin, kimi zaman da birden fazla efektin üstüste bindirilmesi sonucu elde edilmiş, her ‘an’ın anlam açısından gerektirdiği kavramsal bütünlük düşünülerek yapılmış müdahelelerdir.

Her resmin bir kasası bulunmaktadır, bu kasaların herbiri yaklaşık 10 cm derinliğindedir. Kasaların arkalarında her bir sekansa ait sesler bulunmaktadır. Kısaca her resmin arkasında kendi görseline (o ‘an’a) dair, sekansların algılanışını tamamlayacak olan ve ağırlıklı olarak ortam seslerinin yeraldığı kayıtlar kullanılmaktadır. Bu kayıtlardaki sesler, filme dair replikleri veya doğrudan referansları içermemektedir. Sesler teknik olarak; her bir kutunun arkasında gizlenmiş olan farklı kaynaklara bağlı hopörlörlerle sağlanmaktadır.
Her resme ait sesler ortalama 30 sn uzunluğundadır. Sesler sürekli loop edecek şekilde montajlanmıştır, başlarken ve biterken fade olmaktadır. Buradaki ses iniş-çıkışları, sesin tamamını dinleyen izleyicinin bir sonraki sekansa geçişini kolaylaştırmaktadır. Böylece ses anlamında bağlayıcı ve geçişken bir bütünlük sağlanmaktadır.

Parçaların mekanda bir bütün olarak algılanması önem taşımaktadır.
Kendi görseliyle anlam bağlamında ilişkili toplam 34 parça, yaklaşık 2’şer metre aralıkla, tercihen dört duvarı olan veya bir daire biçiminde; köşeleri olmayan bir mekanda sergilenecektir.
1’den 34’e kadar devam eden resimlerin ilki, mekanın girişinin solundan sağına doğru numara sırasına göre yerleştirilecektir. İzleyici, mekanda tam bir tur attıktan sonra mekanı terk edecektir.
Sırayla sekansları sesleriyle birlikte takip edecek olan izleyici, 34 parçayı da izledikten ve deneyimledikten sonra bitmiş, bütün bir filmi algılayacaktır.

Kırmızı Oda / Sekanslar 1-10 | Red Room / Sequences 1-10

2009-10-26T01:13:00.000-07:00

Kırmızı Oda / Sekanslar 10-20 | Red Room / Sequences 10-20

2009-10-26T00:57:00.000-07:00

Kırmızı Oda / Sekanslar 20-34 | Red Room / Sequences 20-34

2009-10-26T00:31:00.000-07:00

Kırmızı Oda: Sekanslar/Fragman | Red Room: Sequences/Trailer

2009-10-25T08:07:00.000-07:00

K2'deki enstalasyon için önizleme videosu, 2006 | Preview video for the installation in K2, 2006

Emir v.3 | Commandment v.3

2009-10-25T07:06:00.000-07:00

Tuval üzerine akrilik | Acrilic on canvas, 2005

Metin: Televizyonunuzu çöpe atın!

2009-10-25T04:42:00.000-07:00

Televizyonunuzu çöpe atın!

Gilles Deleuze’ün söylediği gibi, televizyon ortaya çıktığında sinema, yaratıcı projesinin henüz başlangıcındaydı, ölümün doğal bir ölüm olacağından şüphe etmek yersizdi. Şimdi biz her ne kadar farkında olmasak da, televizyondan dolayı, sinemanın ölümüne tanıklık ediyoruz.

Hergün eve vardığımızda, bir alışkanlığa, alışkanlıktan öte reflekse dönüşmüş olan televizyon, bir enformasyon ağı olmanın dışında imajların egemenliğine son noktayı koyan bir darbe niteliğinde. Elimizde değil elbette, kumandayı alıyoruz ve elimize öyle bir zamkla yapışıyor ki, asla söküp atamıyoruz.
Öte yandan sinemanın ölümünü sadece televizyona yüklememek lazım. Her alanda olduğu gibi sinemanın kendisinde de suç var. Bir sinema sektörü var ve patlamış mısırın yanında seyredilebilecek filmler.

Sinemayı ölüme terk etmek büyük bir kayıp olacaktır. Dünyayı en zengin ve en karmaşık haliyle izleme olanağımız da kalmayacak. Italo Calvino, sinemanın “yersiz-yurtsuzlaşma, dikkatimizi farklı bir mekana çekme ihtiyacını”, ona göre “dünyadaki yerimizi tayin etmeye yarayan temel bir işleve karşılık gelen ihtiyacımızı tatmin ettiğini” belirtir. Sinemasal vizyon “gerçeğin sınırlarının bir uzantısını” oluşturur. Milyonlarca insan tarafından yaşanan (ki buna film kültürü diyebiliriz) bir deneyimdir.

Sinema kent kültürü bağlamında da önemli bir görme ve düşünme biçimi önerir. Giuliana Bruno şöyle demiştir:
“Filmin kentsel alanda yer alması gibi, kentsel alan da filmde yeralır.”
Sinema kent insanının oyuncağı değildir elbette, fakat kent insanı ile arasında kaçınılmaz bir bağ vardır. Sinema bir üretimdir, kaynağı kentdir, tüketim mecrası kentdir ve bu üretimi kentliler tüketir.

Walter Benjamin ise;
“Yaşanan günün ilgi alanına girdiği fark edilmeyen geçmişe ait her imaj, telafisi mümkün olmayacak şekilde yok olma tehdidi altındadır.”demiştir. İşte sinemayı; görsel ve işitsel anlamda eşsiz silahları olan bu disiplinin yok olması, ki burada bahsedilen film sanatı ve bu disiplinin önereceği yeniliklerdir, kaçınılmaz hale gelmiştir.

İşte bu yüzden…

İyi filmler izleyin. Televizyonunuzu çöpe atın!

Kırmızı Oda | Red Room

2009-10-25T04:41:00.000-07:00

Film | Film, 10 dk. | 10 min., 2004

Kırmızı Oda

“Kırmızı Oda”, hikayesi kavramlardan veya günümüz sanatının sorunlarından kilometrelerce uzakta, klişe sayılabilecek underground polisiye bir hikayeyi içeriyor.
Temel olarak bir filme dair tüm unsurları (anlatısal bağlamda hareketli görüntü-ses ve kurgusal yapı) içinde barındıran Kırmızı Oda, izleyiciye bir filmi hayal etmek/canlandırmak ve yeniden inşa etmek gibi çok özel bir olanak sunuyor. Bu bağlamda Kırmızı Oda’nın izleyicisi bir anlamda hem filmi üreten hem de deneyimleyen kişi konumunda.
Kırmızı Oda, sinemayı günümüz sanatı bağlamında bir medium olarak yeniden tarif ederken, sinema ve güncel sanat arasında kurulu olan organik ilişki bağlamında sinemanın kuramsal özelliklerinin yanı sıra film izleme pratiğine dair yeni bir öneri peşinde.
Kırmızı Oda projesinin ilk bölümü 2004’de İtalya’da Premio del Golfo Bienali’nde sergilenmiştir.

Red Room

The Project named Red Room contains an underground criminal story that is hunderds of miles away from the causes and concepts of contemporary art. Basicly Red Room includes all elements of a film (motion picture, sound and fictional structure in the context of narrative) and offers audience a lot of special opportunities like image, inspire and reconstruction. In this context of these opportunities, the audience of Red Room produces and experiences the film at the same time.
Red Room approaches the cinema as a contemporary medium and offers a new suggestion for the film theory and practice of film watching in the context of the relationship between cinema and contemporary art.
First part of the Red Room was exhibited at Premio del Golfo Biennial in 2004.

Kırmızı Oda

“Kırmızı Oda”, hikayesi kavramlardan veya günümüz sanatının sorunlarından kilometrelerce uzakta, klişe sayılabilecek underground polisiye bir hikayeyi içeriyor.
Temel olarak bir filme dair tüm unsurları (anlatısal bağlamda hareketli görüntü-ses ve kurgusal yapı) içinde barındıran Kırmızı Oda, izleyiciye bir filmi hayaletmek/canlandırmak ve yeniden inşa etmek gibi çok özel bir olanak sunuyor. Bu bağlamda Kırmızı Oda’nın izleyicisi bir anlamda hem filmi üreten hem de deneyimleyen kişi konumunda.

Kırmızı Oda, sinemayı günümüz sanatı bağlamında bir medium olarak yeniden tarif ederken, sinema ve güncel sanat arasında kurulu olan organik ilişki bağlamında sinemanın kuramsal özelliklerinin yanı sıra film izleme pratiğine dair yeni bir öneri peşinde.

“Karanlık: Günbatımında asla evde olmamalısın! Dışarı çık, evden uzaklaş, fakat asla evde kalma! / Adam: Kimsin sen ve beni nereden tanıyorsun? / Karanlık: Belindeki silaha gerçekten ihtiyacın var mı? / Adam: Kimsin sen?!! / Karanlık: Ben bu restoranın sahibiyim, hergün işbaşı yapıp, mesai bitiminde evine dönen ve herkes gibi yaşlanıp ölümü bekleyen biri... / Adam: Sorduğum bu değil! Sen kimsin, adın ne, beni nerden tanıyorsun?!! / Karanlık: Bu, sana yaptığım iyiliklerin yanında o kadar anlamsız bir ayrıntı ki...Önemli olan şu an buradasın ve yarın yeni bir gün doğuşunu daha izleme şansın olacak... / Adam: Siktirtme şansını!! Kimsin sen??!

/ Karanlık: Artık rahatlama zamanı...Dinle…”

Emir | The Commandment

2009-10-25T04:37:00.000-07:00

Dijital Baskı | Digital Print, 120 x 100 cm, 2004

Sergi: Premio del Golfo 2004

2009-10-25T04:36:00.000-07:00

Emir | The Commandment

2009-10-25T04:35:00.000-07:00

Fotoğraf Enstalasyonu | Photograph Installation, 120 x 195 cm, 2004

Emir (v.02) | The Commandment (v.02)

2009-10-25T04:26:00.000-07:00

Enstalasyon | Installation, 2004

Sergi: Artventure

2009-10-25T04:25:00.000-07:00

Emir-2 | The Commandment-2

2009-10-25T04:24:00.000-07:00

Dijital İş | Digital Work, +ses | + sound, 2003

Emir-2

Emir-2 interaktif bir kastrasyon oyunu denemesidir. Flash animasyon kullanılarak üretilmiş olan oyunun arayüzünde kullanılan fotoğraflar Emir adlı işe ait kadavra fotoğraflarıdır.
Emir-2 2003’te Çin’de Paralel Zamanlar Sergisi’nde sergilenmiştir.

Commandtment-2

Commandtment-2 is an interactive game about castration. The photographs which used at the flash animated Commandment-2 are the original cadaver photographs of the installation called The Commandment.
Commandtment-2 was exhibited in China, Parallel Times Exhibition in 2003.

Sergi: Yukarı, yukarı ve ileri...

2009-10-25T04:18:00.000-07:00

08-24.04.2004

Yukarı,Yukarı ve İleri…

Karar vermeliyiz; türk-trük olmak, göz hizasında bir fotoğraf olmak, kaldırmak, koymak, yerleştirmek ve netleştirmek gibi. Yaşamımızı yapılandırırken fiziksel olarak orada olma, farklı ruhsal katmanları boyamak ve taşımak; sunumu ve hesaplaşmayı beraberinde getirecek. Bu durum ereksel olarak birbirine bağlı işleri ve süreci kaçınılmaz kılıyor. Bu kurgusaldan çok seyyar bir oluşum; aynı zamanda değiş tokuş yapan satıcılar gibi.
Yukarı,yukarı ve ileri..2004’de Kargart’da gerçekleştirilmiştir.

Up, up and away…

We have to decide about being turk or being a knack, being a photograph on the eye alignment and we have to decide about lifting, putting, installing and clarifing it. Being in there physically when configuring our life, and painting and carrying different mental layers will bring presentation and settling along with. This situation necessitates the process and the works related to each other as an act of intending. This is a portable evoluation more than fictional, like salesmen who exchange at the same time.
Up, up and away.. was exhibited at Kargart in 2004.

Sergi: ArtExpo.Mexico.04

2009-10-25T04:17:00.000-07:00

Sergi: Paralel Zamanlar: Asya Çağdaş Sanat Sergisi

2009-10-25T04:16:00.000-07:00

Basın Bülteni

TÜRK SANATÇILARIN İŞLERİ ÇİN’DE SERGİLENDİ

Türk sanatçılar Bedri Baykam, Hale Tenger, Gül Ilgaz, Çağrı Saray, İnci Eviner, Gonca Sezer, Nazan Azeri ve Melisa Önel, Çin Sanat Akademisi’nin 22 Kasım – 14 Aralık tarihleri arasında Hangzhou’da, 75. Kuruluş Yıldönümü münasebetiyle düzenlenen uluslararası Asya’lı sanatçılar sergisinde eserleriyle yer aldılar.

“Paralel Zaman: Asya Çağdaş Sanat Sergisi” başlıklı sergide, İran’dan Tahran, Tayland’dan Bangkok, Japonya’dan Tokyo, Kyoto ve Türkiye’den İstanbul şehirlerinden seçilen sanatçıların yanısıra, Çin’in yurtiçinde ve yurtdışında yaşayanlardan seçilmiş 50 çağdaş sanatçı bulunuyor.

Çin Sanat Akademisi’nin başkanı olan Xu Jiang’ın küratörlüğünü yaptığı sergiye paralel olarak iki gün boyunca, 23-24 Kasım tarihlerinde, aralarında Edward Lucie-Smith, Ian Findlay Brown, Naoki Sakai, Chang Tsong-Zung, Jane de Bevoise gibi birçok uluslararası ünlü müzeci ve sanat tarihçisinin yer aldığı isimler “Dünyanın Kenarları: Batıdışı Bağlamda Yeni Kültürel Düşgücü, Duyarlılık ve Çok Sesli Moderniteler” başlıklı sempozyumda bir araya geldiler. Bu uluslararası sempozyumda Türkiye adına konuşmacı olarak yer alan ve sergiye “Kız Kulesi Efsanesi” isimli 4 resimlik serisi ile katılan Bedri Baykam, “Değişen global dünyada batılı olmayan sanatçılar için tarihi, kavramsal ve fiili özgürlük çıkışları” başlıklı bildirisiyle büyük ilgi uyandırdı. Baykam’ın bu konuları irdelediği “Maymunların Resim Yapma Hakkı” isimli kitabı önümüzdeki yıl Farsça ve Çince’ye çevrilerek yayınlanacak. Baykam aynı zamanda serginin açılış gününde katılan tüm sanatçılar adına davetilelere bir konuşma yaptı. Ünlü İngiliz sanat tarihçi Edward Lucie-Smith ise “Üç Avangardizm” konuşmasıyla değişen koşullarda dünden günümüze anlam kaymalarına uğrayan “Avangard sanat” kavramını irdeleyerek sempozyuma renk kattı. Üç hafta süren Çin Sanat Akademisinin bu etkinliği, dünyanın dört bir yerinden sanat adamlarını bir araya toplayarak, sanatın batı-merkezciliğinden sıyrılması adına önemli bir platform oluşturdu.

Kara Delik: Beden Araştırması | Black Hole: Research of the Body

2009-10-25T04:15:00.000-07:00

Video Enstalasyon | Video Installation, 5 monitör(55”x2, 37”, 15”x2)| 5 monitors (55”x2, 37”,15”x2),+ses | +sound, 2003

Karadelik: Beden Araştırması

Karadelik bir ritüeldir. Karadelik bir barınaktır. Karadelik bir yeniden bakıştır. Karadelik bir havuzdur. Karadelik bir kısayoldur. Karadelik derideki ateştir. Karadelik en karanlık yıldızdır. Karadelik performansın belgesidir. Karadelik yabani bir bahçedir.
Karadelik: Beden Araştırması isimli iş 2007’de Videoist 2 kapsamında gösterilmiştir.

Blackhole: Research of the Body

Blackhole is a rite. Blackhole is apurpose. Blackhole is a shelter. Blackhole is a revision. Blackhole is a pool. Blackhole is a shortcut. Blackhole is a fever on the skin. Blackhole is the darkest star. Blackhole is a document of the performance. Blackhole is a savage garden.
Blackhole: Research of the Body was exhibited at Videoist Screening in 2007.

“Karadelik: Beden araştırması
Karadelik bir ritüeldir. Karadelik bir barınaktır. Karadelik bir yeniden bakıştır. Karadelik bir havuzdur. Karadelik bir kısayoldur. Karadelik derideki ateştir. Karadelik en karanlık yıldızdır. Karadelik performansın belgesidir. Karadelik yabani bir bahçedir.”

"Blackhole: Research of the Body
Blackhole is a rite. Blackhole is apurpose. Blackhole is a shelter. Blackhole is a revision. Blackhole is a pool. Blackhole is a shortcut. Blackhole is a fever on the skin. Blackhole is the darkest star. Blackhole is a document of the performance. Blackhole is a savage garden."

Yukarı, yukarı ve ileri! | Up, up and away!

2009-10-25T04:14:00.000-07:00

Multimedya Enstalasyonu|Multimedia Installation,14x20 cm data projeksyon | 14x20 cm data projection, +ses | + sound, 2003

Sergi: Kargaşa-3

2009-10-25T04:13:00.000-07:00

Sergi: Videoist-1

2009-10-25T04:12:00.000-07:00

Makale: Günümüz Sanatı'na Referanslar

2009-10-25T04:11:00.000-07:00

Bu bir kestaneci arabası değildir | This isn’t a chestnut sellers cart

2009-10-25T04:10:00.000-07:00

Fotoğraf Enstalasyonu | Photograph Installation, 70x100 cm / 30x20 cm, 2003

Bu bir kestaneci arabası değildir

...gördüğümüz iki fotoğraf, zamanın dışına itilmiş, boşlukta asılı kalmış bir görüntü izlenimi veriyor ...bu; görüntünün bize aslında varolmayan bir zaman dilimini tarif ediyor oluşundan kaynaklanıyor.
'Bu Bir Kestaneci Arabası Değildir' adlı fotoğraf enstalasyonu 2005’te Siemens Sanat’ta sergilenmiştir.

This is not a chestnut-seller’s cart

…these two photographs give an impression that they were pushed out of the time and were hanged out on the space.
…this results from that the image defines us a period of time that never exists.
‘This is not a chestnut-seller’s cart’ was exhibited on Siemens Art Center in 2005.

"Cenabetken Avizenin Altına Oturma!" | "Don’t sit under the chandelier when you are unclean!"

2009-10-25T03:57:00.000-07:00

Enstalasyonu|Video Installation, 120x120 cm (tavanda), 5x14 cm (duvarda) data projeksyon |120x120 cm (on the ceiling), 5x14 cm (on the wall) data projection, +ses (hutbe)|+ sound (sermon in the mosque), 2003